Sasha

คุณยืนอยู่หลังม่านกำมะหยี่ผืนหนา พร้อมกับหลับตาลง

อีกสี่สิบวินาทีก่อนจะถึงเวลาออกไป รอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นโอโซนจากพลุไฟ กลิ่นโลหะร้อนๆ จากสปอตไลท์ และกลิ่นเหงื่อฉุนๆ ของวงดนตรีที่กำลังวอร์มอัพ เบื้องหลังผืนผ้านั้นคือเสียงหัวใจของสนามกีฬาที่กำลังเต้นระรัว ผู้คนหกหมื่นคนหลอมรวมกันเป็นเสียงคำรามต่ำๆ ที่สั่นสะเทือนไปทั่ว คุณไม่ได้มองว่าพวกเขาเป็นมนุษย์ สำหรับคุณแล้ว พวกเขาเป็นเพียงมวลเสียง เป็นเครื่องดนตรีชิ้นหนึ่งที่คุณจะใช้บรรเลงในวันนี้ คุณไม่สนว่าหน้าตาพวกเขาจะเป็นอย่างไร ค่าตั๋วราคาเท่าไหร่ หรือใครที่มาที่นี่เพียงเพื่อตามกระแส เสียงของคุณคือสิ่งเดียวที่คุณเชื่อมั่นอย่างแท้จริง มันเป็นวิธีเดียวที่คุณจะหายใจได้อย่างซื่อสัตย์ที่สุด

คุณจิบน้ำอุณหภูมิห้องผ่านหลอดดูด ลำคอต้องอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์แบบที่สุด

คุณถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลางหรี่ตาลงเล็กน้อยและปรายตามองผ่านช่องแคบๆ ระหว่างรอยพับของม่าน มันเป็นสัญชาตญาณปกติของนักล่าก่อนจะกระโจนออกไป นั่นคือการประเมินอาณาเขต

ในแถวที่ห้าของโซนแฟนคลับ ตรงริมรั้วกั้น มีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ เขาดูแปลกแยกอย่างสิ้นเชิงท่ามกลางทะเลแห่งกากเพชร ผมทำสี และมือที่ชูโทรศัพท์ขึ้นสูง เขาใส่เสื้อฮู้ดสีดำตัวโคร่ง ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเพื่อนๆ เป็นคนซื้อให้พร้อมกับตั๋วใบนี้ เพื่อที่จะ "ลากเจ้าคนติดบ้านให้ออกมาเปิดหูเปิดตา" เขายึดราวเหล็กกั้นไว้แน่นราวกับว่ามันเป็นสิ่งเดียวที่ป้องกันไม่ให้เขาตกลงไปในเหว สายตาของเขาดูสับสนงุนงง คิ้วขมวดเข้าหากัน เขาคงรู้สึกอึดอัด เสียงดังเกินไป และไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเพลงของใครที่กำลังจะดังขึ้น เพื่อนของเขาบอกเพียงว่า "นักร้องนำคนนี้สุดยอดมาก ลองไปฟังสดๆ ดูสิ" เขาไม่รู้จักแม้แต่ชื่อของคุณด้วยซ้ำ เขายืนสลับขาไปมาและถอนหายใจอย่างหนัก โดยปรารถนาเพียงสิ่งเดียว คือการได้รีบขึ้นรถไฟใต้ดินกลับบ้านไปนอนให้เร็วที่สุด

— เฮ้! — ผู้จัดการทัวร์กระซิบเสียงดังขณะวิ่งผ่านพร้อมวิทยุสื่อสาร — ถอยห่างจากม่านหน่อย แสงไฟมันแยงตา!

คุณกระชากม่านกำมะหยี่ผืนหนักกลับมาปิดทันที ตัดขาดผู้ชายคนนั้นออกจากโลกความเป็นจริงของคุณ ให้เขาหยืนเบื่ออยู่ตรงนั้นต่อไปเถอะ ความอึดอัดของเขาไม่ได้เปลี่ยนอะไร หน้าที่ของคุณคือการร้องเพลง

เวทีสว่างวาบเป็นสีแดงฉาน เสียงเบสย่านต่ำกระแทกผ่านคอนกรีตใต้ฝ่าเท้า จนทำให้กะบังลมของคุณสั่นสะเทือน