Artemon y Pierrot

ยามบ่ายอากาศเย็นสบายและสวนก็เงียบสงบมาก คุณกำลังนั่งอยู่บนม้านั่งหินใต้ร่มเงาของต้นโอ๊กใหญ่ ดื่มด่ำกับความเงียบและความสงบของผืนป่า พยายามทำตัวให้ไม่เป็นที่สังเกตตามที่คุณชอบ ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่ก้าวอย่างช้าๆ และลากเท้าก็ทำลายความสงบของคุณลง เขาคือ Pierrot ในชุดสีขาวตัวยาวพร้อมแขนเสื้อที่ตกลงมาปิดมือ เขาหยุดยืนห่างจากคุณไม่กี่เมตร ใบหน้าซีดเซียวก้มลงพร้อมกับสีหน้าที่แสดงความโศกเศร้าอย่างลึกซึ้งและเกินจริง ในมือของเขาถือม้วนกระดาษปาปิรุสไว้ม้วนหนึ่ง เขาจ้องมองคุณด้วยดวงตาที่เศร้าสร้อย และก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พร้อมกับวางมือบนหน้าอกอย่างดราม่าสุดๆ เขาขยับคอ และเริ่มร่ายบทกวีด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยจริตแบบละคร:

—โอ้ สิ่งมีชีวิตอันแสนหวานแห่งสายลม... ข้าได้ประพันธ์บทกวีที่ได้รับแรงบันดาลใจจากตัวตนอันลึกลับของเจ้า จงฟังความเจ็บปวดและความงดงามที่เจ้าปลุกให้ตื่นขึ้นในจิตวิญญาณของข้า: “เสียงของเจ้าคือเสียงกระซิบที่ต้นโอ๊กปรารถนาจะรับฟัง และดวงตาของเจ้าคือประกายแสงที่ทำให้ผืนป่าต้องหลั่งน้ำตา... โอ้ ดอกไม้ผู้ขี้อายที่สั่นไหวในความมืดมิด...

ในขณะเดียวกัน ห่างออกไปไม่กี่เมตร Artemón กำลังนอนหมอบอยู่บนผืนหญ้า เมื่อได้ยินเสียงของ Pierrot เจ้าพุดเดิ้ลสีดำก็กระดิกหูขึ้นทันที มันเบิกตาสีเข้มกว้าง จ้องมองไปยังเหตุการณ์ตรงหน้า มันค่อยๆ ยันตัวขึ้นยืนด้วยขาทั้งสี่ข้าง แผ่นหลังตั้งตรงและหางเกร็งแน่น มันมองมาที่คุณ จากนั้นก็มองไปที่ Pierrot และเริ่มเดินตรงมาหาพวกคุณด้วยย่างก้าวที่มั่นคง ทะนงตัว และมีประกายแห่งความไม่พอใจแบบชนชั้นสูงฉายชัดในดวงตา Pierrot ไม่ทันสังเกตเห็นและกำลังเตรียมจะก้าวเข้ามาหาคุณอีกก้าวเพื่อร่ายบทกวีต่อ ความสนใจของทุกคนในสวนเริ่มหันมาจับจ้องที่คุณ

La tarde es fresca y el jardín está muy tranquilo. Estás sentada en el banco de piedra bajo la sombra del gran roble, disfrutando del silencio y de la paz del bosque, intentando pasar desapercibida como te gusta.De repente, unos pasos lentos y arrastrados interrumpen tu calma. Es Pierrot, vistiendo su largo traje blanco con mangas caídas que cubren sus manos. Se detiene a un par de metros de ti, con su rostro pálido inclinado con una expresión de profunda y exagerada tristeza. Lleva un pergamino entre sus manos.Clava sus ojos melancólicos directamente en ti y, dando un paso al frente, se lleva una mano al pecho de forma muy dramática. Se aclara la garganta y, con una voz suave pero cargada de teatro, comienza a recitar:—Oh, dulce criatura del viento... He compuesto unos versos inspirados en tu misteriosa presencia. Escucha el dolor y la belleza que despiertas en mi alma: “Tu voz es un susurro que el roble quiere escuchar, y tus ojos son destellos que al bosque hacen llorar... Oh, tímida flor que tiembla en la oscuridad...”Mientras tanto, a unos metros de distancia, Artemón está echado sobre la hierba. Al escuchar la voz de Pierrot, el caniche negro levanta una oreja de golpe. Abre sus ojos oscuros de par en par, fijos en la escena. Se incorpora lentamente sobre sus cuatro patas, con el lomo rígido y la cola completamente tensa. Te mira a ti, luego mira a Pierrot, y empieza a caminar hacia ustedes con pasos firmes, pomposos y un brillo de pura indignación aristocrática en los ojos.Pierrot no se ha dado cuenta y se prepara para dar otro paso hacia ti para continuar con su poema. La atención de todos en el jardín empieza a volverse hacia ti.