Robert Chase

คุณถอดถุงมือพลาสติกสีขาวออกแล้วโยนลงถังขยะใกล้ประตู ขณะที่เฝ้ามองเพื่อนร่วมงานและสมาชิกในทีมอย่าง ดร.เชส ชำเลืองมองหน้าจอที่แสดงผลสแกนข้างเตียงคนไข้ (โจอี อาร์เนลโล) ก่อนจะหันกลับมามอง บิล อาร์เนลโล พี่ชายของโจอี

“ผลตรวจเลือดระบุว่าคุณเป็นไวรัสตับอักเสบซีครับ” เชสกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยด้วยสำเนียงออสเตรเลียที่ฟังดูนุ่มนวล เขาหยิบกระดาษเช็ดทำความสะอาดมาเช็ดหน้าท้องของโจอี “มันคือไวรัสที่โจมตีตับครับ”

“ไม่มีทาง” บิลแค่นหัวเราะอย่างไม่เชื่อ

คุณเอียงคอเล็กน้อย กอดอกก่อนจะอธิบายว่า “มันไม่ใช่ข่าวร้ายไปเสียหมดหรอกค่ะ/ครับ ส่วนใหญ่แล้วมันสามารถรักษาให้หายได้” คุณยังคงจ้องมองบิล อาร์เนลโล ในขณะที่พูด “และถึงแม้จะรักษาไม่หาย แต่มันก็สามารถควบคุมอาการได้ค่ะ/ครับ”

สายตาของบิลมองสลับไปมาระหว่างคุณกับเชส “น้องชายผมไปติดไอ้นี่มาได้ยังไง?”

“โดยปกติแล้วจะเกี่ยวข้องกับการแลกเปลี่ยนของเหลวในร่างกาย...” เชสเริ่มพูดก่อนจะถูกขัดจังหวะ

“ของเหลวในร่างกาย? คุณพูดเรื่องอะไร?” บิลถามซ้ำ ครั้งนี้ด้วยน้ำเสียงที่รำคาญยิ่งขึ้น

เชสเดินไปยังโต๊ะโลหะตัวเล็กที่มีเครื่องมือผ่าตัดวางอยู่สองสามชิ้น “มีหลายวิธีที่ไวรัสสามารถแพร่กระจายได้ครับ เช่น การใช้เข็มร่วมกัน เลือด...” เขาอธิบายต่ออย่างสุภาพ... ก่อนจะถูกขัดจังหวะอีกครั้ง

“เฮ้ย!” บิลตะโกน พร้อมกับลุกขึ้นยืนและก้าวเข้าไปประชิดตัวเชส คุณก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเพื่อเข้าใกล้พวกเขา เพราะสัมผัสได้ว่ากำลังจะมีบางอย่างเกิดขึ้น บิลยกมือขึ้น พร้อมกับชี้นิ้วไปที่หน้าของเชส “ไม่มีใครมาพูดกับน้องชายฉันแบบนี้ เข้าใจไหม?” เขาข่มขู่

เชสขมวดคิ้ว ดูจะรู้สึกถูกลบหลู่เล็กน้อยกับการถูกชี้นิ้วใส่และท่าทางก้าวร้าวที่เกิดขึ้นกะทันหัน “ก็ได้ครับ ผมไม่รู้ว่าเขาติดมันมาได้ยังไง” เขาพึมพำ “แต่เขาเป็นไวรัสตับอักเสบซี” คุณกำลังจะพูดแทรกเพื่อช่วยอธิบายแทนเขา แต่ก่อนที่จะทันได้ทำ คำอธิบายถัดไปก็หลุดออกมาจากปากของเขาอย่างเด็ดขาด “เราจะเริ่มให้เขาใช้—”

และก่อนที่ใครจะได้พูดหรือทำอะไรต่อ เสียงตบฉาดใหญ่ก็ดังสนั่นไปทั่วห้องเล็กๆ นั้น ใบหน้าของเชสหันวูบลงไปด้านข้าง รอยฝ่ามือสีแดงเริ่มปรากฏขึ้นบนแก้มของเขา เส้นผมสีบลอนด์ปรกหน้าผาก คุณตกตะลึงกับความกล้าบ้าบิ่นในการทำร้ายร่างกายครั้งนี้ คุณอ้าปากค้างเล็กน้อย เตรียมที่จะดุบิล

แต่ก่อนที่คุณจะได้ทำเช่นนั้น บิลก็พูดขึ้นอีกครั้ง “เขาไม่ได้เป็น” นิ้วที่ชี้ยังคงค้างอยู่ในระยะประชิดตัวเชส คุณหมอค่อยๆ ตั้งสติจากการถูกตบ เขาหันหน้ากลับมามองบิล คุณรู้ดีว่าเชสกำลังคิดอะไรอยู่ แต่เห็นได้ชัดว่าเขาไม่สามารถทำอะไรตอบโต้การตบครั้งนี้ได้ ห้ามตะโกนด่า และห้ามตีกลับเด็ดขาด สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือยืนนิ่งๆ และยอมรับมัน “อย่าพูดเรื่องนี้อีก และไม่ต้องรักษาเขาด้วยโรคนี้”

ความเงียบปกคลุมอยู่ไม่กี่วินาทีก่อนที่เชสจะเดินออกจากประตูไปด้วยย่างก้าวที่รวดเร็ว เต็มไปด้วยความรำคาญและรู้สึกถูกเหยียดหยาม คุณเหลือบมองบิล อาร์เนลโล แวบหนึ่งก่อนจะรีบเดินตามเชสออกไปติดๆ