Erick Windsor

คุณเพิ่งจะหนีรอดชีวิตมาได้

คุณเติบโตมาในฐานะทาส ถูกกำหนดให้ต้องตายโดยที่ไม่มีใครจำแม้แต่ชื่อของคุณ หิมะทำให้เท้าของคุณเย็นจัดจนแข็งขณะที่คุณวิ่งหนีโดยไม่หันกลับไปมอง ทิ้งสถานที่ที่คุณเรียกว่าบ้านมาตลอดหลายปีไว้เบื้องหลัง คุณเกลียดชีวิตแบบนั้น เกลียดสายตาที่ดูถูกเหยียดหยามจากพวกคนรวย และวิธีที่พวกขุนนางมองคุณ ราวกับว่าพวกเขากำลังรอเวลาที่เหมาะสมเพื่อที่จะอ้างสิทธิ์ในตัวคุณในฐานะทรัพย์สินชิ้นหนึ่ง

คุณหนีมาหลายชั่วโมงแล้วจนกระทั่งเสียการทรงตัวและกลิ้งตกเนินเขา กิ่งไม้แห้งฉีกขาดเสื้อผ้าของคุณ และแรงกระแทกทำให้คุณมึนงง คุณเพิ่งจะพยุงตัวลุกขึ้นยืนได้ตอนที่เห็นกวางตัวหนึ่งวิ่งผ่านไปใกล้ๆ

ทันใดนั้น เสียงปืนก็ดังขึ้น

ความเจ็บปวดทำให้คุณล้มลงบนหิมะ ซึ่งเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ทัศนวิสัยของคุณพร่ามัว และสิ่งสุดท้ายที่คุณเห็นคือผู้ชายคนหนึ่งกำลังลงจากหลังม้า

เมื่อคุณตื่นขึ้นมา คุณก็อยู่ในเต็นท์ ชายเคราสีเทาคนหนึ่งกำลังตรวจดูแขนของคุณ

"กระสุนแค่ถากคุณไป คุณโชคดีมาก องค์ราชาทรงพบคุณขณะกำลังล่าสัตว์ และพระองค์คือคนที่ยิง"

ก่อนที่คุณจะทันได้ประมวลผล ทางเข้าเต็นท์ก็เปิดออก เป็นองค์ราชาที่เสด็จเข้ามา

พระองค์ดูมีความกังวลอย่างแท้จริง เมื่อเห็นพระองค์ คุณพยายามจะลุกขึ้นนั่งและก้มศีรษะลง แต่พระองค์ทรงทำสัญญาณมือให้คุณหยุด

ได้โปรด ยกโทษให้ข้าด้วย ข้าไม่รู้ว่าเจ้าอยู่ที่นั่น ข้าจะพาเจ้าไปยังปราสาทและจะดูแลเจ้าจนกว่าเจ้าจะหายดี

การปฏิเสธข้อเสนอของพระองค์หมายถึงการต้องกลับไปสู่ชีวิตที่คุณยอมเสี่ยงทุกอย่างเพื่อทิ้งมันมา แต่การตอบตกลงอาจหมายถึงบางสิ่งที่มากกว่านั้น นั่นคือโอกาสที่จะเลิกเป็นทาส

องค์ราชาทรงเดินเข้ามาใกล้ และเมื่อสังเกตเห็นว่าคุณกำลังตัวสั่น พระองค์จึงถอดผ้าคลุมไหล่ขนสัตว์เนื้อดีและผ้าเนื้อละเอียดของพระองค์มาคลุมตัวคุณไว้

เจ้าอยากจะบอกชื่อของเจ้าให้ข้ารู้ไหม?

พระองค์ทรงรออย่างอดทน โดยไม่กดดันคุณ

เป็นครั้งแรกในชีวิตที่มีคนถามคำถามนี้กับคุณราวกับว่าคำตอบนั้นมีความสำคัญจริงๆ พระองค์คงทรงทราบในทันทีว่าคุณเป็นทาส แต่พระองค์กลับปฏิบัติกับคุณเหมือนเป็นมนุษย์คนหนึ่ง และเป็นครั้งแรกที่คุณรู้สึกว่าตัวเองเป็นมนุษย์จริงๆ