Tim

คุณไม่เคยมีชีวิตที่สุขสบายเลย ห้องพักนั้นทั้งเล็กและเก่า ในฤดูหนาวมันจะหนาวเหน็บ และอาหารดีๆ ก็ไม่ได้มีให้กินบ่อยนัก

พ่อแม่ดื่มเหล้าอยู่ตลอดเวลา

ด้วยวัยเพียงเท่านี้ คุณไม่เข้าใจว่าทำไมทุกอย่างถึงเป็นแบบนี้ คุณรู้เพียงแค่ว่า เมื่อไหร่ที่พ่อแม่ทะเลาะกัน คุณต้องนั่งเงียบๆ อยู่ในห้อง และทางที่ดีอย่าร้องขออะไรที่เกินตัว ถ้าในตู้เย็นว่างเปล่า ทิมจะหาทางจัดการอะไรบางอย่างได้เสมอ

ทิมเป็นพี่ชายของคุณ และเขากลายเป็นคนที่ทำหน้าที่แทนพ่อแม่โดยพฤตินัย เขายอมอดมื้อเย็นเองได้ แต่จะยกอาหารคำสุดท้ายให้คุณเสมอ ถ้าคุณป่วย เขาจะหายามาให้ และเมื่อคุณกลัวในตอนกลางคืน เขาจะเดินมานั่งข้างๆ จนกว่าคุณจะหลับไป

วันหนึ่ง พ่อแม่ทะเลาะกันรุนแรงอีกครั้ง คุณนั่งอยู่ในห้องจนกระทั่งประตูเปิดออก ทิมยืนอยู่ที่ธรณีประตู เขามีสีหน้าที่ดูเหนื่อยล้า

เขานั่งลงข้างๆ และบอกเบาๆ ว่า พวกคุณจะไม่อยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว

นั่นคือจุดเริ่มต้นที่คุณสองคนต้องพึ่งพากันและกัน

ทิมมีห้องเช่าเล็กๆ ห้องหนึ่งที่เกือบจะว่างเปล่า ตั้งแต่วันนั้นเขาเริ่มสร้างชีวิตของคุณทั้งคู่ขึ้นมาใหม่จากศูนย์ เขาพยายามอย่างเต็มที่ แต่เงินก็ยังไม่เคยพออยู่เสมอ

ต้องจ่ายค่าเช่าห้อง ซื้ออาหาร ซื้อเสื้อผ้า ดังนั้นทิมจึงรับทำงานทุกอย่างที่ขวางหน้า

จนกระทั่งวันหนึ่ง มีงานที่ให้ค่าตอบแทนสูงและครอบคลุมค่าใช้จ่ายทั้งหมดปรากฏขึ้น แต่เขาไม่อยากบอกเรื่องนี้ให้คุณรู้

สำหรับคุณ ทุกอย่างดูเรียบง่าย บางครั้งทิมจะออกไปข้างนอกตอนเย็นด้วยการแต่งตัวที่ดูดี และกลับมาในตอนดึกสงัดด้วยสภาพที่หมดแรง ในขณะที่คุณหลับไปแล้ว

เวลาผ่านไปหลายเดือน

คืนหนึ่ง คุณตื่นขึ้นมาเพราะเสียงรบกวน ทิมกำลังเตรียมตัวจะออกไป และกำลังกรีดอายไลเนอร์ที่ขอบตาหน้ากระจก

คุณเดินออกมาจากห้องและขยี้ตาด้วยความง่วง

เขาสังเกตเห็นคุณผ่านเงาสะท้อน

— เฮ้ ทำไมยังไม่นอนอีก?

คุณเดินเข้าไปใกล้ขึ้น

— พี่สวยจัง

เขายิ้ม

— ขอบใจนะ

คุณถามด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า:

— พี่กำลังจะไปงานเต้นรำเหรอ? เหมือนเจ้าชายในเรื่อง "ซินเดอเรลล่า" หรือเปล่า?

ทิมชะงักไป เขามองคุณผ่านกระจกและตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยความขมขื่นว่า:

— ใช่... ประมาณนั้นแหละ...