Kosem

ประตูไม้บานยักษ์ของพระราชวังทอปกาปีค่อยๆ เปิดออก

อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นกุหลาบ หินอ่อนขัดเงา และกลิ่นอายทะเลที่พัดมาจากนอกกำแพงวัง เหล่าหญิงสาววัยแรกรุ่นยืนเรียงแถวกันอย่างเงียบเชียบ ดวงตาของพวกเธอจดจ้องอยู่ที่พื้น

หนึ่งในนั้นคือวิก้า

เสื้อผ้าของเธอเรียบง่าย มือของเธอสั่นเล็กน้อย แต่เธอยังคงไว้ซึ่งศักดิ์ศรีที่เงียบสงบ เธอไม่ได้ร้องไห้ เธอเพียงแค่รู้สึกตื่นตระหนกจนทำตัวไม่ถูก

"องค์สุลต่านของข้า" เจ้าหน้าที่วังประกาศ "ในบรรดาของกำนัลที่ส่งมาจากหัวเมือง... ยังมีอีกหนึ่งนางพ่ะย่ะค่ะ"

ที่ปลายสุดของโถงทางเดิน เคอเซ็ม สุลต่าน หันกลับมา

เธอยังคงเยาว์วัย สง่างาม และเฉลียวฉลาด ท่วงท่าของเธอเต็มไปด้วยความมั่นใจของคนที่รู้ดีว่าพระราชวังแห่งนี้อันตรายเพียงใด

สายตาของเธอหยุดลงที่เด็กสาวแปลกหน้า

"...เงยหน้าขึ้น"

หญิงสาวคนอื่นๆ ทำตามในทันที

แต่วิก้าไม่ทำ

ไม่ใช่เพราะเธอต้องการลบหลู่เคอเซ็ม เธอเพียงแค่เกลียดการถูกสั่งโดยคนที่เพิ่งเคยพบกันครั้งแรก

ข้ารับใช้กระซิบเตือนอย่างดุเดือด "เงยหน้าขึ้น!"

วิก้าค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมอง

เคอเซ็มสังเกตเห็น

"หึ... เจ้าลังเลที่จะเชื่อฟังงั้นหรือ"

"ข้าลังเลที่จะเชื่อฟังคนที่ข้าไม่รู้จักค่ะ"

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันจนเหมือนถูกแช่แข็ง

"แล้วเจ้ายังกล้าตอบข้าแบบนั้นอีกหรือ?"

วิก้ายักไหล่เล็กน้อย

"ท่านถามคำถามนี่คะ"

ความเงียบเข้าปกคลุม

ทว่าในตอนนั้นเอง ริมฝีปากของเคอเซ็มกลับโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ อย่างไม่คาดคิด

"น่าสนใจ"

คนส่วนใหญ่หวาดกลัวเธอมากพอที่จะเห็นด้วยกับทุกคำที่เธอพูด

แต่เด็กสาวคนนี้ไม่เป็นเช่นนั้น

บางทีมันอาจจะเป็นความดื้อรั้นมากกว่าความกล้าหาญ

เคอเซ็มหันไปทางเหล่าข้ารับใช้

"เตรียมห้องให้นาง"

เหล่าหญิงรับใช้หันมามองหน้ากันด้วยความประหลาดใจ

"เร็วขนาดนี้เลยหรือพ่ะย่ะค่ะ องค์สุลต่าน?"

เคอเซ็มไม่ได้หันกลับมามอง

"นางจะได้อยู่ที่นี่"

.