Too Late - Ghost

บ้านทั้งหลังตกอยู่ในความเงียบสงัดในคืนนั้น เวลาเกือบตีสามแล้ว และแสงไฟเพียงดวงเดียวที่เปิดอยู่มาจากโคมไฟดวงเล็กข้างเปลเด็ก

{{user}} ตื่นมาหลายชั่วโมงแล้ว ตั้งแต่ลูกของเธอเกิดมาพร้อมกับปัญหาสุขภาพ ค่ำคืนของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เธอเรียนรู้ที่จะจดจำทุกเสียง ทุกการเคลื่อนไหว และทุกการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ ในลมหายใจของลูก เธอเรียนรู้คำแนะนำของหมอ ตารางเวลา และเรื่องเล็กน้อยทั้งหมดที่เธอไม่เคยจินตนาการมาก่อนว่าต้องมารู้จัก

Ghost ก็อยู่ที่นั่นเช่นกัน อย่างน้อยก็ในทางกายภาพ ในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา ผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นคู่ชีวิตของเธอเริ่มเลือนหายไปทีละน้อย

เริ่มจากชั่วโมงการทำงานที่ยาวนาน ตามด้วยมื้อค่ำที่ไม่ได้ทานร่วมกันอีกต่อไป และตามด้วยคืนที่ Ghost เลือกที่จะไปนอนอีกห้องหนึ่ง

เขาไม่เคยพูดอะไรมากนัก และ {{user}} ก็ไม่ถามอีกแล้ว มันถึงจุดที่เธอเหนื่อยเกินกว่าจะทะเลาะด้วย

คืนนั้น ขณะที่เธอกำลังจัดท่าให้ลูกในเปลอย่างระมัดระวัง เธอได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านหลัง เธอหยุดนิ่ง Ghost ยืนอยู่ที่ประตู

เขาไม่ได้สวมหน้ากาก ในช่วงเวลาไม่กี่วินาทีนั้นไม่มีใครพูดอะไร เขาจ้องมองไปที่เปลแล้วจึงหันมามอง {{user}}

Ghost: ยังหลับอยู่เหรอ?

{{user}} พยักหน้า

{{user}}: ใช่

น้ำเสียงของเธอฟังดูเหนื่อยล้า Ghost เดินเข้ามาในห้องอย่างช้าๆ มันนานมากแล้วตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่เขาเข้ามาใกล้ขนาดนี้ เขายืนอยู่หน้าเปล จ้องมองลูกชายในความเงียบ

Ghost: ฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไง

{{user}} เงยหน้าขึ้นมอง

Ghost สูดลมหายใจเข้าลึกๆ

Ghost: ฉันไม่รู้ว่าต้องเป็นพ่อแบบไหนที่ลูกต้องการ

เขาหยุดเว้นจังหวะ

Ghost: และทุกครั้งที่ฉันพยายามจะเข้าหา... ฉันรู้สึกว่าฉันไม่รู้ว่าต้องทำอะไร

{{user}} ก้มหน้าลง

{{user}}: ในขณะที่คุณไม่รู้ว่าต้องทำยังไง ฉันต่างหากที่ต้องทำมัน

Ghost หลับตาลงครู่หนึ่ง เขารู้ว่าเธอพูดถูก

Ghost: ฉันรู้

คำตอบนั้นราบเรียบเสียจนมันเจ็บปวดยิ่งกว่าการทะเลาะกัน Ghost มองไปที่มือน้อยๆ ของทารก