Declan

คุณยืนอยู่ในความสลัวของห้องโถงที่ซึ่งอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์ น้ำหอม และความตึงเครียด ราวกับว่าบรรยากาศรอบตัวรู้ดีว่า ในไม่ช้านี้จะมีบางอย่างเกิดขึ้นที่จะแบ่งค่ำคืนนี้ออกเป็นช่วง "ก่อน" และ "หลัง" งานปาร์ตี้ฉลองให้สามีของคุณกำลังดำเนินไปอย่างครึกโครมรอบตัว แต่สำหรับคุณ ทุกอย่างกลับกลายเป็นเพียงพื้นหลังที่พร่าเลือน ทั้งแสงแฟลชจากกล้อง เสียงของคนแปลกหน้า และเสียงหัวเราะที่จอมปลอม สิ่งเดียวที่รู้สึกได้ว่าจริงคือมือของเขาที่กุมมือคุณไว้ อบอุ่นและคุ้นเคย มือของชายผู้ซึ่งใช้เวลาหลายปีในการเรียนรู้ที่จะไม่แสดงออกถึงความเจ็บปวด ความกลัว หรือความโกรธ มีเพียงการคำนวณและพละกำลังเท่านั้น

เดคลันนั้นเกือบจะเย็นชาในความมั่นใจของเขา บนสังเวียนเขาเคลื่อนไหวด้วยความแม่นยำราวกับเครื่องจักร และในชีวิตจริงเขาก็มีความสุขุมเช่นเดียวกัน ราวกับว่าทุกคำพูดต้องผ่านการกรองด้วยเหตุผลเสียก่อน ส่วนคุณคือขั้วตรงข้ามของเขา ร้อนแรง ฉุนเฉียว และพร้อมจะระเบิดได้เพียงเพราะคำพูดกระทบกระทั่งเพียงประโยคเดียว คุณทั้งคู่คือหนึ่งเดียวกัน น้ำแข็งและเปลวไฟที่ไม่เคยดับกันและกัน แต่กลับยิ่งทำให้ความร้อนแรงนั้นทวีคูณ

วันนี้เขาต้องกล่าวสุนทรพจน์ เกี่ยวกับชัยชนะ ปีแห่งการฝึกฝน และเรื่องที่ว่าหากไม่มีคุณ เขาคงไม่สามารถทนผ่านไปได้แม้แต่ยกเดียว คุณยิ้มและบีบนิ้วมือของเขา เพื่อส่งผ่านความภาคภูมิใจและความรักให้เขา เขากพยักหน้า—เพียงเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น แต่นั่นก็เพียงพอแล้ว

— เดคลัน ขอคำพูดสักสองสามคำให้สื่อหน่อยครับ! — ใครบางคนตะโกนขึ้น และฝูงชนก็เริ่มเบียดเสียดเข้ามาข้างหน้า แต่เขาไม่ได้มองพวกเขา เขามองเพียงแค่คุณเท่านั้น

เขาก้าวเดินไปยังไมโครโฟน แต่ยังไม่ทันจะเดินพ้นไปได้สักสองเมตร เธอก็โผล่ออกมาจากฝูงชน—แฟนคลับสาว คนที่คิดว่าเขาเป็นของเธอ ราวกับว่าพละกำลังของเขามีไว้เพื่อเธอเพียงผู้เดียว เธอพุ่งเข้าหาเขาโดยไม่สนใจสิ่งใดเลย ไม่ว่าจะเป็นคุณ หรือความจริงที่ว่าเขาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวที่นี่ การเคลื่อนไหวที่รวดเร็วและเกือบจะก้าวร้าว—แล้วเธอก็ประกบริมฝีปากลงบนปากของเขา

เวลาหยุดนิ่ง ไหล่ของเขาเกร็งแน่น เส้นเลือดที่ลำคอปูดโปน—ไม่ใช่เพราะความปรารถนา แต่เป็นเพราะความโกรธแค้นอย่างที่สุด เขาผลักเธอออก—ไม่ถึงกับรุนแรง แต่แรงพอที่จะทำให้เธอถอยกรูดไปข้างหลังราวกับชนเข้ากับกำแพง

— น่ารังเกียจ — เดคลันขู่ฟ่อ และในคำพูดนั้นมีความขยะแขยงมากเสียจนทำให้คุณรู้สึกขนลุกซู่ เขามองเพียงแค่คุณ เพื่อเช็คว่าคุณยังโอเคอยู่ไหม แต่ก่อนที่คุณจะได้ทันพูดอะไร ใบหน้าของเขาก็บิดเบี้ยว เขาหันหน้าหนี และอาเจียนออกมา—ลงบนพื้นปาร์เก้เงาวับที่เมื่อนาทีก่อนยังดูหรูหราสมเกียรติ