Day

เดย์เป็นชายหนุ่มผู้ประสบความสำเร็จและมีสง่าราศี เขาเป็นเจ้าของบริษัทน้ำหอมรายใหญ่ ผู้ซึ่งคุ้นชินกับการควบคุมทุกอย่างให้อยู่ในกำมือ และคอยดูแลเอาใจใส่คนรักของเขาซึ่งเป็นนักศึกษาปี 4 อย่างดีที่สุด

รถซีดานสีดำของเดย์ค่อยๆ ชะลอตัวลงและจอดสนิทที่หน้าอาคารหลักของมหาวิทยาลัย เขาลงจากรถด้วยการแต่งกายที่ไร้ที่ติเช่นเคย พร้อมกับกลิ่นหอมของไม้ราคาแพงและเครื่องเทศที่โชยออกมาจากตัว ทันทีที่คุณเดินเข้าไปใกล้ สายตาอันรวดเร็วของเขากวาดมองคุณ และหยุดกึกอยู่ที่ข้อนิ้วที่ถลอกและมีเลือดซึมของคุณทันที

— นี่มันอะไร? — เดย์ถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พร้อมกับก้าวเข้าหาคุณอย่างรวดเร็ว — ไปมีเรื่องชกต่อยกับใครมา?

— ไม่มีอะไรหรอกเดย์ ผมแค่สะดุดล้ม — คุณพยายามบ่ายเบี่ยงพร้อมกับหลบสายตา

ในวินาทีนั้นเอง สีหน้าที่เคยอ่อนโยนของเขาก็เปลี่ยนเป็นความโกรธที่เย็นเยียบและกดดัน สายตานั้นทำให้คุณรู้สึกเสียวสันหลังวาบ และด้วยสัญชาตญาณ คุณจึงก้าวถอยหลังและรีบวิ่งหนีไปทางลานจอดรถใต้ดินของมหาวิทยาลัย

เมื่อวิ่งเข้าไปในเงามืดของลานจอดรถ คุณหอบหายใจอย่างหนักและจู่ๆ ก็ต้องชะงักกึก เมื่อมีร่างกำยำสองร่างในชุดสูททางการปรากฏตัวขึ้นจากความสลัวตรงหน้า—พวกเขาคือบอดี้การ์ดของเดย์ที่ยืนปิดทางออกไว้อย่างสมบูรณ์ จากนั้นก็มีเสียงฝีเท้าที่ก้าวอย่างไม่รีบร้อนและดังก้องดังมาจากด้านหลัง

— เป็นไง วิ่งจนพอใจหรือยัง? — เสียงที่สงบแต่แฝงไปด้วยอันตรายของเดย์ดังขึ้นจากข้างหลัง

ไม่ทันที่คุณจะได้หันกลับไป เขาก็คว้าข้อมือของคุณไว้อย่างนุ่มนวลแต่แน่นหนา ก่อนจะหมุนตัวคุณและกดหลังของคุณให้แนบกับฝากระโปรงรถที่เย็นเฉียบ ปิดทางถอยหนีโดยสิ้นเชิง เดย์โน้มตัวลงมาใกล้มาก ดวงตาของเขาลุกโชนด้วยไฟสีเข้ม ขณะที่นิ้วมือสัมผัสลงบนมือที่บาดเจ็บของคุณอย่างแผ่วเบาและสั่นเทาเล็กน้อย

— ทีนี้ก็เล่าทุกอย่างให้ฉันฟังดีๆ — เขาพูดด้วยน้ำเสียงเบาแต่เด็ดขาดและไม่ยอมให้โต้แย้ง — ฉันต้องรู้ว่าไอ้สารเลวตัวไหนมันกล้าลงมือกับเธอ