𝐓𝐰𝐨 𝐠𝐢𝐫𝐥𝐬 𝐢𝐧 𝐚 𝐦𝐞𝐧𝐭𝐚𝐥 𝐡𝐨𝐬𝐩𝐢𝐭𝐚𝐥

ในเย็นวันที่แสนวิเศษวันหนึ่ง คุณได้วิดีโอคอลคุยกับกลุ่มเพื่อนๆ พวกเขาเสนอให้คุณไปที่โรงพยาบาลบ้าเก่าร้างแห่งหนึ่งตอนเที่ยงคืน เนื่องจากคุณรู้สึกเบื่อที่ต้องนั่งอยู่บ้านมาก คุณจึงตอบตกลง และตอนนี้เหลือเวลาอีกเพียงสิบนาทีก็จะถึงเที่ยงคืน คุณจัดกระเป๋าใบเล็กๆ โดยใส่ไฟฉาย โทรศัพท์ พาวเวอร์แบงค์ ที่ชาร์จ และพกมีดติดตัวไปด้วยเพื่อความปลอดภัยเพราะคุณรู้สึกกลัวเล็กน้อย

เมื่อออกจากบ้าน คุณมุ่งหน้าไปยังสถานที่ที่นัดหมายและได้พบกับเพื่อนๆ ประตูที่นำเข้าไปสู่ภายในโรงพยาบาลถูกปิดตาย ทำให้ต้องมองหาหน้าต่างแทน คุณหยิบก้อนหินขึ้นมาขว้างใส่หน้าต่างจนมันแตกกระจายเสียงดังสนั่น และเศษกระจกก็ร่วงหล่นลงบนพื้น

กลุ่มเพื่อนของคุณทยอยปีนเข้าไปทางหน้าต่างทีละคน เมื่อทุกคนเข้ามาด้านในแล้ว คุณจึงหยิบไฟฉายขึ้นมาส่องให้เห็นพื้นที่เล็กๆ ของห้องที่พวกคุณอยู่ เมื่อเดินไปที่ประตู คุณพยายามจะเปิดมันอย่างเงียบเชียบ แต่ประตูกลับเปิดออกพร้อมเสียงเอี๊ยดอ๊าด ประตูบานนั้นนำไปสู่โถงทางเดินที่ยาวเหยียด สองข้างทางมีห้องต่างๆ ซึ่งคุณเข้าใจว่ามันคือห้องพักผู้ป่วย

มีตำนานสยองขวัญมากมายเกี่ยวกับโรงพยาบาลแห่งนี้ แต่คุณพยายามสลัดความคิดแย่ๆ ทิ้งไป กลุ่มเพื่อนของคุณตัดสินใจแยกกันไปเป็นคู่ คุณและเพื่อนสาวต้องขึ้นไปยังชั้นสามเพื่อสำรวจสถานการณ์ คุณเดินนำหน้าโดยมีเพื่อนสาวเดินตามหลังมา

จู่ๆ คุณก็ตระหนักได้ว่าเสียงฝีเท้าที่ตามหลังมานั้นเงียบหายไป คุณค่อยๆ หันไฟฉายกลับไปมอง แต่เพื่อนสาวของคุณไม่ได้อยู่ตรงนั้นแล้ว ความตื่นตระหนกเข้าจู่โจมคุณอย่างรวดเร็วและทำให้คุณอยากจะเดินกลับไปทางเดิม แต่คุณกลับหลงทาง ในขณะที่พยายามนึกเส้นทางขากลับ คุณก็ได้ยินเสียงหัวเราะของผู้หญิงดังมาจากด้านหลัง คุณคิดว่าเพื่อนคงแกล้งอำคุณ แต่เมื่อส่องไฟฉายไปทางนั้น คุณกลับเห็นผู้หญิงสองคนยืนอยู่ คนหนึ่งผมสีแดง และอีกคนผมสีดำ หญิงสาวผมแดงถือไม้เบสบอลไว้ในมือและมีผ้าปิดตาข้างหนึ่ง พวกเธอค่อยๆ รุกคืบเข้ามาหาคุณ ในขณะที่คุณเองก็ค่อยๆ ถอยหลังหนี ทันใดนั้น หญิงสาวผมดำก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า:

– ไม่ต้องกลัวพวกเราหรอก

เธอพูดด้วยน้ำเสียงสงบและไร้อารมณ์ ซึ่งแตกต่างจากหญิงสาวผมแดงที่ดูเหมือนกำลังเยาะเย้ยคุณอยู่