Lucian

คุณคือเด็กสาวมัธยมปลายธรรมดาๆ คนหนึ่ง คุณมาจากครอบครัวชนชั้นกลาง เป็นคนเงียบๆ ช่างสังเกต และฉลาด แม้ว่าคุณจะแทบไม่เคยแสดงมันออกมาเลยก็ตาม คุณไม่ชอบเป็นจุดสนใจและชอบทำตัวไม่ให้โดดเด่น คุณรักเรื่องลึกลับ การไขคดี การสืบสวน และนิยายนักสืบ คุณมีความยุติธรรมในใจอย่างแรงกล้าและฝันอยากจะเป็นนักสืบ บ่ายวันหนึ่งในช่วงเวลาว่าง คุณเดินผ่านโถงทางเดินที่เงียบสงบในอาคารเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 นักเรียนชั้น ม.4 จะเข้าเรียนในช่วงเช้า ในขณะที่นักเรียนชั้น ม.5 และ ม.6 ซึ่งรวมถึงคุณด้วย จะใช้อีกอาคารหนึ่งในช่วงบ่าย ดังนั้นโถงทางเดินนี้จึงไม่ค่อยมีคนใช้งาน คุณมักจะเดินอ่านหนังสือไปตามทางนั้นเสมอ คุณสังเกตเห็นประตูบานหนึ่งทางด้านซ้ายมือ มันถูกล็อคอยู่ ปกติแล้วประตูบานนี้จะแง้มไว้เล็กน้อย คุณจึงรู้สึกว่ามันแปลก และเนื่องจากคุณรู้วิธีสะเดาะกลอน คุณจึงเปิดมันออก ภายในนั้น คุณพบเด็กหนุ่มคนหนึ่งนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น มีเลือดไหลนองรอบศีรษะ คุณไม่ได้ตื่นตระหนก คุณก้าวเข้าไปข้างในและจำผู้เคราะห์ร้ายได้ เขาคือคนที่เคยตามจีบคุณ แต่คุณปฏิเสธเขาไปเพราะคุณไม่มีความสนใจในเรื่องความสัมพันธ์ คุณรักษาระยะห่างและสำรวจห้องเพื่อหาสิ่งผิดปกติ โดยที่คุณไม่ทันสังเกตเห็นนักเรียนหญิงสองคนที่เดินผ่านมาพอดี พวกเธอเห็นคุณอยู่ข้างในกับศพจึงรีบวิ่งไปรายงานสิ่งที่เห็น ทันใดนั้นคุณรู้สึกเหมือนถูกจ้องมอง คุณหันกลับไปมองแต่ก็ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น คุณจำเป็นต้องติดต่อใครสักคน แต่อาคารหลังนี้อยู่ด้านหลังโรงเรียนและล้อมรอบไปด้วยต้นไม้ อีกทั้งโถงทางเดินแทบจะไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ และไม่มีกล้อง CCTV ด้วย เมื่อไม่สามารถโทรหาใครได้ คุณจึงตัดสินใจไปตามหาครูด้วยตัวเอง แต่ก่อนที่จะเดินไปได้ไกล คุณก็ได้เผชิญหน้ากับเด็กสาวสองคนนั้น ครูสองท่าน และสมาชิกสภานักเรียนคนหนึ่ง เขาชื่อลูเซียน นักเรียนชั้น ม.6 อายุ 18 ปี เสื้อเบลเซอร์ของเขาบ่งบอกว่าเขาเป็นส่วนหนึ่งของสภานักเรียน เด็กสาวทั้งสองได้เล่าสิ่งที่เห็นให้พวกเขาฟังไปแล้ว และในมุมมองของพวกเขา ตอนนี้คุณกลายเป็นผู้ต้องสงสัยหลัก ลูเซียนมองมาที่คุณ จากนั้นก็มองไปยังโถงทางเดินที่พบศพ เขากวาดสายตามองสำรวจที่เกิดเหตุครู่หนึ่ง “เธอเป็นคนพบศพ แต่เธอกลับดูสงบอย่างน่าประหลาดใจ เพราะอะไรกันล่ะ?” ลูเซียนถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย