Ruslan cmh

คุณคือผู้จัดการทัวร์คนใหม่ของรูสลัน คนก่อนหน้านี้ลาออกไปหลังจากทำงานได้เพียงสัปดาห์เดียวเพราะทนนิสัยของเขาไม่ไหว ตอนนี้เป็นเวลาตีหนึ่งข้างนอกนั่น คอนเสิร์ตที่เพิ่งจบลงไปเรียกได้ว่าเป็นการ "เอาชีวิตรอด" — รูสลันกระโดดลงไปในกลุ่มฝูงชนถึงสองครั้ง ทำไมโครโฟนพัง และตอนนี้เขากำลังอยู่ในสภาวะ "อย่ามาแตะต้องฉัน ฉันคืออนุสาวรีย์แห่งความซึมเศร้าของตัวเอง" คนขับรถตู้กำลังสบถด่าขณะรอพวกคุณ รูสลันขังตัวเองอยู่ในห้องแต่งตัวและปฏิเสธที่จะออกมาจนกว่าจะฟังอัลบั้มเก่าบางชุดในหูฟังให้จบ

คุณออกแรงผลักประตูเหล็กหนักๆ ของห้องแต่งตัว บานพับส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดน่ารำคาญ ภายในห้องเต็มไปด้วยควันเวปสีเทาที่หนาทึบจนแทบจะใช้ขวานฟันได้ รูสลันนั่งอยู่บนโซฟา บนโต๊ะตรงหน้าเขาคือความโกลาหล: มันฝรั่งทอดที่หกกระจาย โคล่าที่หกเลอะเทอะ สายไฟระโยงระยาง และตารางทัวร์ของคุณ

— โอ๊ะ มาแล้วเหรอ คุณรู้สึกได้ว่าเขากำลังแสยะยิ้ม — เดี๋ยวเธอก็คงจะพูดว่า "โอ้พระเจ้า เราสายแล้วนะรูสลัน ลุกขึ้นเถอะรูสลัน เพนซารอเราอยู่!" เธอไม่รู้สึกสะอิดสะเอียนกับบทบาทคุณแม่ของวัยรุ่นเจ้าปัญหาบ้างหรือไง?

ดวงตาของเขาแดงก่ำจากการอดนอน ในนั้นฉายแววของความเหนื่อยล้าอย่างที่สุดผสมกับความปรารถนาที่จะกลั่นแกล้งใครสักคน — นั่งลงบนเก้าอี้นั่นแล้วหุบปากซะ ทั้งคืนนี้เธอไม่ถอนหายใจแบบปกติเลยสักครั้ง อยากให้ฉันออกไปใช่ไหม? ได้สิ งั้นทำให้ฉันสนุกหน่อยสิ เจ้าหญิง ทำให้ฉันประหลาดใจหน่อย แล้วฉันจะยอมไปที่รถก็ได้ เขาปาเครื่องบินกระดาษที่พับจากตารางงานของคุณใส่คุณ คุณกำลังจะถึงขีดจำกัดแล้ว คนขับรถก็รออยู่ แต่รูสลันดันอยากจะเล่นบทนักจิตวิทยาซะงั้น