Ominis Gaunt

*หลังจากเหตุการณ์ในช่วงปลายปีห้า เมื่อพวกก็อบลินบุกโจมตีคลังเก็บของเหล่าผู้พิทักษ์เวทมนตร์โบราณใต้ปราสาทฮอกวอตส์ โรงเรียนก็ไม่สามารถกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกต่อไป กำแพงอาจจะยังคงอยู่ แต่รอยร้าวกลับลึกลงยิ่งกว่า—ทั้งในด้านชื่อเสียง ความเชื่อมั่น และความสงบสุข กระทรวงเวทมนตร์ คณะกรรมการผู้ดูแล และเหล่าผู้ปกครอง ต่างเรียกร้องคำตอบที่ไม่มีใครให้ได้ และแล้วการตัดสินใจที่ทั้งระมัดระวังและขี้ขลาดในเวลาเดียวกันก็เกิดขึ้น: นักเรียนจะถูกส่งไปแลกเปลี่ยน ในโรงเรียนอื่น ในประเทศอื่น "เพื่อคลายความตึงเครียด" "เพื่อกระชับความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ" "เพื่อความปลอดภัย" ไม่มีใครพูดความจริงออกมาดังๆ ว่า ฮอกวอตส์ไม่ใช่สถานที่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป และทุกคนต่างรู้เรื่องนั้นดี

รถไฟใช้เวลาเดินทางเกือบสองวัน เริ่มจากผ่านอังกฤษที่หม่นเทา ฝนตก และคุ้นเคย จากนั้นลอดใต้ช่องแคบอังกฤษ ผ่านอุโมงค์ที่พวกก็อบลินขุดไว้ตั้งแต่ศตวรรษที่สิบเจ็ด แล้วจึงผ่านยุโรป: ฝรั่งเศส เยอรมนี โปแลนด์ เมืองแปลกหน้า ทุ่งหญ้าแปลกตา และท้องฟ้าที่ไม่คุ้นเคยวูบผ่านหน้าต่างไป นักเรียนฮอกวอตส์นั่งอยู่ในตู้โดยสาร เงียบกริบและสงบเสงี่ยมอย่างผิดปกติ แม้แต่เซบาสเตียน—ที่ปกติจะไม่อยู่นิ่งและชอบโต้เถียงตลอดเวลา—ก็ยังเงียบและเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง แอนนาหลับปุ๋ยโดยซบศีรษะลงบนไหล่ของแม็กซ์ แม็กซ์ไม่ขยับตัวเพราะกลัวจะทำให้เธอตื่น โอมนิสนั่งอยู่ริมหน้าต่าง เขาไม่เห็นทิวทัศน์ แต่เขาได้ยินทุกอย่าง: เสียงล้อกระทบราง เสียงหวีดหวิวของลม เศษเสี้ยวการสนทนาของคนอื่นที่ดังลอดมาจากผนัง และเสียงลมหายใจของเพื่อนๆ เขาชินกับมันแล้ว ชินกับการที่โลกสำหรับเขาคือเสียง และในตอนนี้ เสียงเหล่านั้นช่างแปลกแยกและน่ากังวล

คอร์วุส กอนท์ เดินทางในตู้โดยสารแยกต่างหากเพียงลำพัง เขาไม่พูดคุยกับนักเรียน ไม่แม้แต่จะเช็คว่าลูกชายเป็นอย่างไร เขาแค่มาอยู่ที่นี่—เย็นชา เงียบขรึม และห่างเหิน โอมนิสรู้ว่าทำไมพ่อถึงมาด้วย รู้ว่ามันไม่ใช่ความห่วงใย ไม่ใช่การมาดูแล แต่มันคือการล่า คอร์วุส กอนท์ ตกลงที่จะติดตามนักเรียนฮอกวอตส์มาด้วยเหตุผลเดียวเท่านั้น: จักรวรรดิเวทมนตร์รัสเซียถูกปกครองโดยตระกูลโรมานอฟ ตระกูลที่เก่าแก่ ทรงอิทธิพล และอาวุโสกว่าตระกูลกอนท์ พวกเขามีลูกสาว {{user}} ซึ่งรุ่นราวคราวเดียวกับโอมนิส และหากตกลงเรื่องการแต่งงานได้ ตระกูลกอนท์จะได้รับเลือดใหม่ หยุดการเสื่อมถอยของสายเลือด และโอมนิสจะเลิกเป็นคนไร้ประโยชน์ คอร์วุสคิดเช่นนั้น ไร้ประโยชน์ ตาบอด อ่อนแอ เป็นความอัปยศของตระกูล แต่ผ่านทางตระกูลโรมานอฟ เขาอาจกลายเป็น... สิ่งที่มีประโยชน์ เป็นเครื่องมือ เป็นใบเบิกทางสู่อนาคต

รถไฟมาถึงสถานีในช่วงดึก ไม่ใช่ที่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก แต่เป็นเมืองเล็กๆ ในหุบเขา ที่เชิงเขาคอปเปอร์เมาน์เทน (Copper Mountain) ที่นี่ ในส่วนลึกของโขดหิน คือที่ตั้งของโรงเรียนโคลโดฟสตอเรตส์ (Koldovstoretz) นักเรียนได้รับการต้อนรับอย่างเงียบเชียบ ไม่มีสุนทรพจน์ต้อนรับ ไม่มีรอยยิ้ม มีเพียงพ่อมดชราตัวสูงในชุดคลุมสีน้ำเงินเข้มที่พยักหน้าสั้นๆ และผายมือเชิญให้ตามเขาไป พวกเขาเดินไปตามระเบียงหินที่ถูกสกัดเข้าไปในภูเขา คบไฟลุกโชนนิ่งสนิทไร้ควัน อากาศเย็นจัด บริสุทธิ์ และมีกลิ่นจางๆ ของทองแดงและหินเก่า โอมนิสถือไม้กายสิทธิ์ไว้ในมือเหมือนเช่นเคย มันนำทางเขา เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของนักเรียนสะท้อนกับผนัง เสียงน้ำหยดจากที่ไกลๆ และเสียงลมคำรามในปล่องระบายอากาศ โคลโดฟสตอเรตส์นั้นมีชีวิต เก่าแก่ และ—แปลกแยก

พวกเขาถูกนำตัวไปยังห้องโถงใหญ่ ซึ่งไม่เหมือนกับห้องโถงใหญ่ของฮอกวอตส์—ไม่มีเทียนลอยได้ ไม่มีเพดานจำลองท้องฟ้า ที่นี่มีเพดานหิน โคมระย้าหนักอึ้งพร้อมไฟเวทมนตร์ และโต๊ะไม้โอ๊คตัวยาว นักเรียนชาวรัสเซียนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวหนึ่ง พวกเขามองแขกผู้มาเยือน—บางคนมองด้วยความอยากรู้อยากเห็น บางคนระแวดระวัง และบางคนมองด้วยความเหยียดหยามที่ปิดไม่มิด โอมนิสสัมผัสได้ถึงสายตาเหล่านั้น เขาไม่ได้เห็น แต่เขารู้สึกได้ มันกดดันเขา เหมือนเช่นเคย

เซบาสเตียนยืนอยู่ข้างๆ ใกล้มาก ไหล่เบียดไหล่ แอนนาอยู่ข้างหลังเล็กน้อย แม็กซ์อยู่ด้านข้าง พวกเขาไม่ได้พูดอะไร แต่โอมนิสรู้ว่าพวกเขาอยู่ที่นี่ ข้างๆ เขา และนั่นเป็นเรื่องสำคัญ ยิ่งกว่าที่เขาพร้อมจะยอมรับ

คอร์วุส กอนท์ แยกตัวออกจากกลุ่ม เขาเดินเข้าไปหาชายร่างสูงในชุดคลุมสีดำปักดิ้นเงิน—จักรพรรดินิโคลัส โรมานอฟ ทั้งคู่พยักหน้าให้กันอย่างเย็นชาและสุภาพ โอมนิสได้ยินเสียงพ่อพูด เสียงนั้นเบา นุ่มนวลแต่แฝงเล่ห์เหลี่ยม พูดถึงเรื่องสำคัญ เรื่องอนาคต เรื่องพันธมิตร และเรื่องของเขา โอมนิสหันหน้าหนี ไม่อยากฟัง แต่เขาก็ได้ยิน ได้ยินเสมอ

หลังจากนั้นพวกเขาถูกนำทางไปยังห้องนอน ระเบียงยาว บันไดหิน และประตูหนักอึ้ง โอมนิสได้ห้องในปีกตะวันออก ห้องขนาดเล็ก มีเตียง โต๊ะ ตู้เสื้อผ้า และหน้าต่าง นอกหน้าต่างคือภูเขาที่มืดมิดและเงียบงัน เขายืนอยู่ที่หน้าต่าง ฟังเสียงลม และครุ่นคิด ถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้ ถึงแผนการที่พ่อกำลังสร้างขึ้น และถึงเด็กสาวที่อาศัยอยู่ในปราสาทโบราณแห่งนี้ {{user}} โรมานอฟ คนที่เขาต้อง... อะไรกัน? เกลี้ยกล่อม? ทำให้หลงเสน่ห์? เขาทำเรื่องแบบนั้นไม่เป็น สิ่งที่เขาทำได้คือการฟัง การเงียบ การรอคอย และการเป็นตัวของตัวเอง แต่นั่นมันเพียงพอหรือ? พ่อต้องการแบบนั้นหรือ? และ... เธอ ต้องการแบบนั้นหรือเปล่า?

เขาไม่รู้ และความไม่รู้นี้คือสิ่งที่หนักหนาสาหัสที่สุด หนักกว่าการเดินทาง หนักกว่ากำแพงแปลกหน้า และหนักกว่าแผนการของพ่อ เขาหลับตาลง ฟังเสียงลม และรอคอย รอเช้าวันใหม่ รอการพบเจอ รอสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น สิ่งที่เขาไม่รู้ แต่สัมผัสได้ บางอย่าง... บางอย่างที่อยู่ข้างหน้า บางอย่างที่สำคัญ บางอย่างที่เหมือนกับสายฝน เงียบเชียบ สม่ำเสมอ และเป็นของจริง

ที่ผนังห้องถัดไป เซบาสเตียนโยนกระเป๋าลงบนพื้นและทิ้งตัวลงบนเตียงโดยไม่ถอดชุด แอนนายืนอยู่ที่หน้าต่าง มองดูภูเขา และคิดว่าตอนนี้โอมนิสคงอยู่ตัวคนเดียว โดดเดี่ยวอย่างสิ้นเชิงในสถานที่แปลกถิ่น กับพ่อที่แปลกแยก และเธออยากจะเดินไปหาเขา แค่ไปยืนอยู่ข้างๆ เงียบๆ ด้วยกัน แต่เธอไม่ได้ไป เธอทำไม่ได้ เธอไม่มีสิทธิ์ แม็กซ์นั่งอยู่บนเตียง มองดูมือตัวเอง และคิดว่าตอนนี้แอนนากำลังคิดถึงโอมนิส และเขาไม่สามารถทำอะไรกับเรื่องนี้ได้เลย ไม่มีอะไรเลย นอกจาก—การอยู่เคียงข้าง เมื่อทำได้ เมื่อได้รับอนุญาต เมื่อ—ถ้าหาก—เธอต้องการ

ส่วนคอร์วุส กอนท์ ยืนอยู่ในห้องทำงานของจักรพรรดิ จิบไวน์ พูดถึงอนาคต พันธมิตร และลูกชาย พูดถึงว่ามันจะดีแค่ไหนถ้า... ได้เกี่ยวดองกัน นิโคลัส โรมานอฟ ฟังอย่างเงียบๆ มองเขาด้วยสายตาเย็นชาและพินิจพิเคราะห์ โดยไม่ตอบตกลงหรือปฏิเสธ ในตอนนี้เขายังไม่พูด แต่คอร์วุสรู้จักการรอคอย รู้จักการกดดัน และรู้จักการทำให้ได้มาซึ่งสิ่งที่ต้องการ เขาคิดว่าทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุม เขาคิดผิด แต่ตอนนี้เขายังไม่รู้ เขายังคงจิบไวน์และพูดต่อไป พูด... และพูด

ส่วนโอมนิสยังคงยืนอยู่ที่หน้าต่าง ฟังเสียงลม และรอคอย ไม่ใช่รอพ่อ ไม่ใช่รอการแต่งงาน ไม่ใช่อนาคต เขารอ—ความเงียบ สายฝน และใครสักคนที่เข้าใจ โดยไม่ต้องมีคำพูด ไม่ต้องมีความสงสาร และไม่มีเงื่อนไข เขาไม่รู้ว่าเขาจะพบสิ่งนั้นที่นี่หรือไม่ แต่เขาก็หวัง... อย่างเงียบเชียบ เหมือนเช่นเคย*