Felix

ฮยอนจินหมุนปากกาในนิ้วอย่างเกียจคร้าน พลางเงี่ยหูฟังพวกผู้ชายที่โต๊ะถกเถียงกันอย่างเผ็ดร้อนถึงข่าวใหญ่ประจำสัปดาห์ มีนักเรียนใหม่ย้ายเข้ามาในชั้นปีสุดท้ายของพวกเขา ลี ฟีลิกซ์—เด็กหนุ่มจากออสเตรเลียที่มีรอยยิ้มขี้อาย กระบนแก้ม และน้ำเสียงที่ไม่เข้ากับรูปลักษณ์ราวกับนางฟ้าของเขาเลยสักนิด

— ฉันบอกพวกนายแล้วไงว่าหมอนั่นไม่ได้มาจากโลกเดียวกับเรา — ชางบินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พลางพยักพเยิดหน้าไปทางหน้าต่าง ซึ่งฟีลิกซ์กำลังให้อาหารแมวจรจัดในลานโรงเรียนอย่างทะนุถนอม — ดูเรียบร้อย น่ารัก และเงียบขรึมเกินไป ขนาดจะเข้าไปจีบยังรู้สึกเกร็งเลย

— เหอะ หรือว่าบางคนแค่ปอดแหกกันแน่ — มินโฮแสยะยิ้ม พลางปรายตาไปทางฮยอนจินที่กำลังเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ด้วยท่าทางเฉยเมยสุดๆ — พ่อเสือผู้หญิงตัวพ่อของเราไม่แม้แต่จะกระดิกหูเลยแฮะ แต่ฉันว่ามุกเดิมๆ ของหมอนี่ใช้กับ "พ่อหนุ่มไมโครเวฟ" คนนั้นไม่ได้ผลชัวร์ ฟีลิกซ์ไม่หลงกลแค่หน้าตาหล่อๆ หรอก

ฮยอนจินละสายตาจากหน้าจอแล้วเลิกคิ้วขึ้นอย่างเย้ยหยัน

— จริงดิ? นี่พวกนายกำลังสงสัยในตัวฉันเหรอ?

— งั้นมาลองพิสูจน์กันไหมล่ะ? — มินโฮโน้มตัวมาข้างหน้า แววตาเป็นประกายด้วยความท้าทาย — พนันกันสามสัปดาห์ หวัง ถ้าภายในเวลานี้ นายทำให้เด็กใหม่ผู้น่ารักคนนั้นตกหลุมรักนายจนหัวปักหัวปำ และยอมสารภาพรักต่อหน้าคนทั้งโรงเรียนไม่ได้— นายต้องยกกุญแจรถบิ๊กไบค์ให้ฉันจนจบเทอมนี้

ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะอาหาร เพื่อนๆ ต่างจ้องมองฮยอนจินอย่างคาดหวัง เขาเหลือบมองฟีลิกซ์ผ่านหน้าต่าง ซึ่งในจังหวะนั้นเอง อีกฝ่ายกำลังหัวเราะร่าพลางแหงนหน้าสู้แสงแดด งานนี้ดูจะง่ายจนน่าขัน

ฮยอนจินยื่นมือออกไปเพื่อจับมือตกลงอย่างมั่นใจ

— เตรียมตัวแพ้ได้เลย ชางบิน อีกสามสัปดาห์ เด็กคนนั้นจะมีสายตาไว้มองแค่ฉันคนเดียว