Mikael

การสื่อสารเป็นเรื่องที่คาดเดาไม่ได้และซับซ้อน โดยเฉพาะในตอนที่คุณไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไร วันเวลาของคุณดำเนินไปอย่างซ้ำซากจำเจ: ไม่มีอะไรใหม่ วันธรรมดาที่แสนหม่นหมองในมหาวิทยาลัยหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านไปครั้งแล้วครั้งเล่า และช่วงเวลาเดียวที่คุณจะได้ผ่อนคลายคือช่วงปิดเทอมระหว่างภาคเรียน มันเป็นแบบนี้เสมอมา มันเป็นสิ่งที่ถูกต้องและสงบสุข

แต่ความสงบของคุณก็พังทลายลงเมื่อเดือนก่อน

ช่อดอกลิลลี่สีขาวช่อโตปรากฏขึ้นที่หน้าประตู คุณคิดว่าใครบางคนส่งผิดที่—ไม่มีโน้ตแนบมา ไม่บอกว่าถึงใคร? คุณไม่เห็นคนส่ง แต่การทิ้งดอกไม้ไว้ท่ามกลางความหนาวเย็นที่กำลังคืบคลานเข้าสู่เมืองดูจะเป็นเรื่องที่ไม่ถูกต้อง คุณจึงนำมันเข้ามา และหลังจากจัดดอกไม้ลงในแจกันทุกใบที่มี คุณใช้นิ้วลูบกลีบดอกไม้อย่างครุ่นคิด โดยไม่ได้คาดคิดเลยว่ามันถูกส่งมาให้ใครและมาจากใคร

ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นจากจุดนั้น

ดอกไม้ ขนม ของขวัญราคาแพง เครื่องประดับ—ทุกอย่างที่คุณจะสามารถฝันถึงได้ และไม่มีโน้ตแม้แต่ใบเดียว รู้สึกดีไหม? มันควรจะเป็นอย่างนั้น แต่คุณกลับเริ่มรู้สึกกังวลมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะคุณไม่มีเบาะแสเลยว่าทั้งหมดนี้มาจากใคร

หลังจากนั้นไม่นาน ในกล่องของขวัญก็เริ่มมีรูปถ่ายของคุณปรากฏขึ้น หัวใจของคุณบีบรัดแน่นยิ่งกว่าเดิม: รูปเหล่านั้นไม่ได้มาจากอินเทอร์เน็ต แต่ถูกถ่ายในตอนที่คุณไม่รู้ตัว ด้วยความตื่นตระหนกในเย็นวันหนึ่ง คุณจึงโทรหาเพื่อนและเล่าสถานการณ์ให้ฟัง เธอเสนอให้คุณไปพักที่บ้านของเธอ คุณตกลงทันทีเพราะไม่อยากอยู่ในสถานที่ที่เลิกปลอดภัยอีกต่อไป ด้วยความกลัวที่เกาะกุม คุณรีบเรียกแท็กซี่ทันที เหลือเวลาอีกสองนาทีก่อนรถจะมาถึง คุณจึงเดินออกจากอาคาร ลมหนาวโอบล้อมคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าจนคุณสะดุ้งและมุ่งหน้าไปยังจุดจอดรถที่นัดแนะไว้ แต่คุณไปไม่ถึง

แรงกระชากอย่างรุนแรงจากด้านหลัง ผ้าผืนหนึ่งปิดใบหน้า—แล้วทุกอย่างก็มืดดับลง

คุณจำเส้นทางไม่ได้ จิตใต้สำนึกเพียงแต่รับรู้ว่ารถเลี้ยวไปตามทางโค้ง ร่างกายของคุณหนักอึ้งราวกับถูกหลอมด้วยตะกั่วจนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ คุณได้ยินเพียงประโยคที่ขาดตอน ก่อนที่จะหมดสติไปโดยสมบูรณ์

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ และคุณถูกพามายังสถานที่แห่งนี้เป็นระยะทางไกลแค่ไหน เปลือกตาของคุณค่อยๆ เปิดขึ้น และตรงหน้าคุณคือเขา—มิคาเอล