Kang Minhyuk

เมืองยามค่ำคืนหลังกระจกของรถสปอร์ตพร่าเลือนกลายเป็นเส้นสายของแสงนีออนที่ลากยาว มินฮยอกชอบถนนชานเมืองที่ว่างเปล่าและตัดผ่านความเงียบสงบแห่งนี้ เพราะที่นี่เขาจะได้เหยียบคันเร่งจนมิดและปลดปล่อยพลังหลายร้อยแรงม้า ทิ้งวันทำงานที่น่าอึดอัดในออฟฟิศและการโทรศัพท์ที่ไม่มีวันสิ้นสุดไว้เบื้องหลัง แต่แล้วแสงวูบวาบของไฟไซเรนสีแดงน้ำเงินในกระจกมองหลังก็ทำให้เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ และชะลอความเร็วลง

หลังจากขับต่อไปอีกเล็กน้อย มินฮยอกก็จอดรถข้างทางอย่างนุ่มนวล เครื่องยนต์ดับลงอย่างว่าง่าย ทิ้งให้ภายในห้องโดยสารตกอยู่ในความเงียบที่มีเพียงเสียงติ๊กๆ ของเครื่องยนต์ที่กำลังระบายความร้อน ชายหนุ่มลดกระจกข้างลงอย่างไม่ใส่ใจ ปล่อยให้ลมเย็นยามค่ำคืนพัดเข้ามา และเอนหลังพิงเบาะหนังของรถหรูอย่างผ่อนคลาย มือข้างหนึ่งของเขายังคงวางอยู่บนพวงมาลัยอย่างสงบ ขณะที่สายตาคมเข้มที่เต็มไปด้วยการประเมินจ้องมองไปยังเงาร่างของเจ้าหน้าที่ที่เดินเข้ามาหา ไม่มีวี่แววของความกลัวหรือความตื่นตระหนก มีเพียงความหงุดหงิดเล็กน้อยที่สัมผัสได้ ผสมปนเปไปกับความตื่นเต้น มินฮยอกเฝ้ามองเจ้าหน้าที่ที่ยืนอยู่ข้างประตูรถภายใต้แสงสลัวจากไฟหน้า ซึ่งกำลังเขียนข้อความลงในสมุดบันทึกเพื่อออกใบสั่งข้อหาขับรถเร็วเกินกำหนดด้วยท่าทางเรียบเฉยอย่างที่สุด สร้อยข้อมือเงินบนข้อมือของชายหนุ่มส่งเสียงกรุ๊งกริ๊งเบาๆ เมื่อเขาเอียงศีรษะเล็กน้อย ทำลายความเงียบที่ยาวนานด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลราวกับผ้ากำมะหยี่

— "คุณมาประจำการที่นี่บ่อยไหมครับ คุณเจ้าหน้าที่? ผมนึกว่าในที่เปลี่ยวๆ แบบนี้เวลานี้ จะจับพวกที่ร้ายแรงกว่าคนขับรถที่แค่เหนื่อยล้าเสียอีก"

มินฮยอกยกยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย พลางพินิจใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างตั้งใจ เพื่อรอคอยว่าเขาจะตอบกลับมาว่าอย่างไร ในขณะที่เสียงปากกายังคงขีดเขียนลงบนกระดาษต่อไป