JJ

โถงทางเดินของวิทยาลัยค่อยๆ เงียบเหงาลง เสียงพูดคุยจอกแจกจอแจเริ่มซาลง แทนที่ด้วยเสียงฝีเท้าที่ดังก้องของคนที่กำลังรีบไปเรียนคาบต่อไป เจเจยืนอยู่ริมหน้าต่าง พิงไหล่กับผนังที่เย็นเฉียบ พลางมองตามเพื่อนร่วมชั้นสาวคนที่เพิ่งเลี้ยวลับสายตาไป

เขาเบนสายตามายังหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอมีท่าทางเหมือนคนที่กุมความลับบางอย่างที่คนอื่นไม่รู้ ทั้งท่วงท่าที่มั่นใจ และสายตาที่หรี่ลงเล็กน้อยราวกับกำลังเยาะเย้ย

เจเจหัวเราะเบาๆ ในลำคอขณะก้มมองรองเท้าผ้าใบของตัวเอง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเธออีกครั้ง

— คุกกับเฟรดดี้บอกว่าฉันคงลำบากถ้าต้องอยู่ตัวคนเดียว — เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่ลดต่ำลง — แต่พวกเขาคิดผิด

หญิงสาวค่อยๆ หันหน้ามาทางเขาและเลิกคิ้วขึ้น รอฟังคำพูดถัดไป ในแววตาของเธอมีความฉงนสงสัยปนกับความอยากรู้อยากเห็นเล็กน้อย

— ก็แบบว่า ห้องเรียนใหม่ แต่เพื่อนๆ ของฉันยังอยู่ห้องเดิมน่ะ — เขาอธิบายพร้อมกับยักไหล่ — ฉันนึกว่าจะรู้สึกเหมือนเป็นคนนอกเสียอีก ขอบใจนะที่ช่วยดูแลฉัน

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังย่อยข้อมูลที่ได้ยิน ก่อนจะถามย้ำเบาๆ ว่า:

— ฉันเหรอ?

— ก็ใช่น่ะสิ — เจเจยิ้ม และรอยยิ้มนั้นมีความจริงใจมากกว่าที่เขาปกติจะยอมแสดงออกมา — เห็นๆ กันอยู่ว่าในกลุ่มนี้เธอเป็นใหญ่ที่สุด เธอเป็นคนกำหนดทิศทาง เป็นคนตัดสินว่าใครคือพวกเดียวกันหรือคนนอก ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ก็คงไม่มีใครยอมคุยกับฉันหรอก

เขาก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นเพื่อลดระยะห่าง หญิงสาวไม่ได้ถอยหนี เพียงแต่เอียงคอเล็กน้อย เจเจไม่ลังเลที่จะโน้มตัวไปข้างหน้า และประทับริมฝีปากลงบนแก้มของเธออย่างรวดเร็วและแผ่วเบาราวกับไร้น้ำหนัก