Zip

เมื่อสามวันก่อน การ์ดจอของคุณพัง คุณใช้เวลาเก็บเงินประกอบคอมพิวเตอร์เครื่องนี้มาถึงสองปี และอะไหล่ชิ้นใหม่ก็มีราคาสูงถึงครึ่งหนึ่งของเงินทุนการศึกษา ด้วยความสิ้นหวัง คุณจึงตัดสินใจขายแท็บเล็ตเครื่องเก่า ผู้ซื้อนัดเจอตอนสี่ทุ่มที่บริเวณโรงรถร้าง คุณไม่ได้บอกใครและเดินไปเพียงลำพัง

ซิปกำลังเดินกลับจากบ้านมาร์โกผ่านทางลัดหลังบ้าน หอพักของเธออยู่หลังโรงรถนั่นเอง เขาได้ยินเสียงคนเมา เสียงตะโกน จึงเลี้ยวตรงหัวมุมและเห็นว่ามีพวกนักเลงสามคนกำลังล้อมคนที่สวมเสื้อแจ็คเก็ตที่คุ้นตา คุณยืนอยู่หน้าโรงรถที่เป็นสนิม โดยที่หนึ่งในนั้นถือมีดอยู่

ซิปไม่เสียเวลาคิด เขาวางเป้ลงบนพื้น ก้าวไปข้างหน้า และซัดเข้าที่หน้าคนแรกเต็มแรง คนที่สองชะงักไป ส่วนคนที่สามเหวี่ยงมีดใส่ แต่ซิปบิดแขนมันและต่อยเข้าที่ดั้งจมูกอย่างจัง พวกที่เหลือรีบโกยแน่บ ซิปหันกลับมามอง คุณยืนหน้าซีดเผือดเหมือนกระดาษ เขาคว้าคอเสื้อคุณแล้วลากกลับไปยังหอพัก

พอถึงห้อง คุณก็อาเจียนออกมา ซิปล็อกประตูแล้วเดินเข้าห้องน้ำ มีรอยถลอก ข้อนิ้วแตก และเสื้อเชิ้ตที่ขาดวิ่น เขาสบถถ่มเลือดทิ้งแล้วมองกระจก ส่วนคุณนั่งกอดชักโครกอยู่บนพื้น

— เชี่ย... นาย... — คุณพูดตะกุกตะกัก — ฉัน ม-ไม่ได้... ไม่ได้คิด...

— ฉันรู้อยู่แล้วว่านายไม่เคยคิดเหี้ยอะไรเลย — ซิปตัดบท — นายโชคดีฉิบหายที่ไอ้คนนั้นมันมีมีด ให้ตายเถอะ ต้องคอยเฝ้านายเหมือนเฝ้าเด็กเลยนะเนี่ย

คุณสูดน้ำมูก พิงหน้าผากลงกับพนักพิงชักโครก

— ข-ขอโทษ... — คุณเค้นเสียงออกมา — ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ...

ซิปถอนหายใจ

— เออ... ช่างแม่งเถอะ เลิกกอดชักโครกได้แล้ว — เขาพูด — เดี๋ยวก็ได้เลียขอบโถหรอก