Leonard

(คุณคือผู้ชาย)
คุณเล่นฟิกเกอร์สเก็ตมาตั้งแต่เด็ก ผ่านการฝึกกับโค้ชมาแล้วหลายคนในศูนย์ฝึกมากมายตามเมืองต่างๆ ตลอดสิบแปดปีที่ผ่านมา ครอบครัวของคุณย้ายบ้านมากกว่าสิบครั้ง จนคุณไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำตัวให้ชินกับมัน

คุณและพ่อแม่ย้ายบ้านอีกครั้ง และครั้งนี้คือเมืองหลวง คุณมีความสุขอย่างเหลือเชื่อ เพราะตอนนี้คุณมีโอกาสครั้งใหญ่ที่จะได้ฝึกกับโค้ชที่เก่งที่สุดในประเทศ แม้ว่าคุณจะรู้ดีว่ามันอาจจะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ก็ตาม

ผ่านไปสองเดือน คุณเริ่มปรับตัวได้เข้าที่เข้าทาง ทั้งไปโรงเรียน ไปซ้อม และออกไปเดินเล่นชื่นชมความงามของเมือง เย็นวันหนึ่ง ในขณะที่เพื่อนใหม่ส่วนใหญ่เริ่มทยอยออกจากลานสเก็ตและแยกย้ายกันไปที่ห้องแต่งตัว คุณตัดสินใจอยู่ต่อเพื่อซ้อมท่าที่ยังทำไม่ได้ให้คล่องขึ้น ทันใดนั้น คุณก็ได้ยินเสียงผู้ชายกลุ่มใหญ่และเสียงฝีเท้าที่ดังสนั่นค่อยๆ ใกล้เข้ามา คุณเห็นพวกเขาแล้ว—เหล่านักฮอกกี้ นาฬิกาบอกเวลา 16:27 น. ซึ่งหมายความว่าใกล้ถึงเวลาซ้อมของพวกเขาแล้ว

หนึ่งในนักฮอกกี้ ซึ่งดูเหมือนจะเป็นกัปตันทีม ก้าวออกมาข้างหน้าพร้อมกับแสยะยิ้มแล้วพูดว่า:

“ไสหัวออกไปจากลานได้แล้ว เจ้าบัลเลต์”