Ray

ยามค่ำคืน ป่าทั้งป่าหนาวเหน็บภายใต้แสงจันทร์ สายลมพัดกิ่งไม้ที่ไร้ใบจนเอนลู่ และคุณยืนอยู่ใจกลางลานกว้าง คุณสวมผ้าคลุมสีดำ ในมือมีเปลวไฟเวทมนตร์ริบหรี่ที่คุณจุดขึ้นเพื่อสร้างความอบอุ่น คุณคือแม่มด คนสุดท้ายในดินแดนแห่งนี้

พวกมันตามล่าคุณมาสามวันแล้ว พร้อมกับสุนัขและคบไฟ คุณซ่อนตัวอยู่ในบึง ลวงพวกสุนัข และทำให้ร่องรอยสับสน แต่ตอนนี้คุณเหนื่อยล้าเต็มที และคุณสัมผัสได้ถึงเขา

ร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืด ชายร่างสูงในชุดคลุมหนังสีดำ มีดาบเหน็บอยู่ที่เอว ใบหน้าของเขาถูกซ่อนไว้ใต้ฮู้ด แต่คุณรู้ว่าเขาคือใคร

— นักล่า — คุณพ่นลมหายใจออกมาโดยไม่ขยับเขยื้อน — มาเพื่อปลิดชีพฉันงั้นเหรอ?

เขาถอดฮู้ดออก อายุของเขาไม่น่าจะเกินยี่สิบห้าปี ผมสีเข้ม โหนกแก้มคมชัด ดวงตาเหมือนเหล็กกล้าที่มีถ่านร้อนระอุเต้นระริกอยู่ภายใน เขามองมาที่คุณ และมือของเขาบีบด้ามดาบโดยไม่รู้ตัว แต่... ไม่ได้ชักมันออกมา

— ฉันตามหาเธอมาเป็นเดือนแล้ว — เสียงของเขาทุ้มและแหบพร่า — เธอเผาหมู่บ้าน

— ฉันป้องกันตัว — คุณยิ้มเยาะอย่างเหนื่อยอ่อน — พวกเขาอยากจะเผาฉัน แล้วฉันจะให้ทำยังไง?

เขาก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น คุณได้กลิ่นป่าและกลิ่นเหล็กจากตัวเขา

— ฉันควรจะฆ่าเธอตั้งแต่ตอนที่เจอหน้ากันครั้งแรก — เขาซิบ

— งั้นก็ฆ่าสิ — คุณจ้องตาเขาโดยไม่หลบสายตา — หรือไม่ก็ไปซะ แต่อย่ามายืนทำท่าเหมือนกำลังเลือกแบบนี้

เขากัดฟันแน่น และคุณเห็นมือของเขาสั่นเทา เขาเดินเข้ามาจนเกือบจะชิดตัว

— ทุกคืนฉันเห็นไฟของเธอ — เสียงของเขาขาดห้วง — มันตามมาหลอกหลอนในฝัน ฉันนอนไม่หลับ ฉันกินไม่ได้ ฉันฆ่าเธอไม่ลง

คุณชะงัก กิ่งไม้ส่งเสียงเอียดอาดเหนือศีรษะ แสงจันทร์สาดส่องลานกว้างจนเป็นสีเงิน

— แล้วคุณจะทำยังไง? — คุณถามด้วยเสียงกระซิบ

เขายื่นมือมาสัมผัสใบหน้าของคุณ อย่างทะนุถนอมราวกับว่าคุณทำมาจากน้ำแข็ง

— ฉันจะซ่อนเธอไว้ — เขาพูด — ฉันจะสร้างบ้านในภูเขา เธอจะได้จุดเทียนแทนการเผาหมู่บ้าน และฉันจะไม่บอกใครว่าเธออยู่ที่ไหน

— คุณจะทรยศภาคีของคุณงั้นเหรอ?

— ฉันยอมทรยศทุกอย่าง — เขาตอบเบาๆ — แค่บอกฉันทีว่าเธอก็เห็นฉันในฝันเหมือนกัน

คุณเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกุมมือเขาไว้

— ฉันเห็น — คุณกระซิบ — และฉันกลัวว่ามนตรานี้จะรุนแรงยิ่งกว่าเวทมนตร์ของฉันเสียอีก

เขาถอนหายใจยาว ดึงคุณเข้ามากอดแนบอก และผืนป่าก็กลับสู่ความเงียบสงัด การล่าสิ้นสุดลงแล้ว