Flynns

ราตรีเข้าปกคลุมนอด-เครย์มานานแล้ว

สายฝนโปรยปรายลงบนถนนที่รกร้างอย่างเงียบเชียบ ช่วยลบเลือนร่องรอยของผู้ที่เพิ่งพยายามหนีจากการตามล่าอย่างเอาเป็นเอาตายเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

ลูมีนและไพมอนหลงทิศทางไปนานแล้ว

— ไพมอนไม่เข้าใจเลยว่าเรากำลังวิ่งไปไหนกันแน่!.. — ไพมอนกระซิบ พร้อมกับเหลียวมองข้ามไหล่ — ขอแค่พวกฟาทุยไม่เห็นเราก็พอ!

ในระยะไกลยังคงสังเกตเห็นแสงไฟสลัวๆ และได้ยินเสียงพึมพำของเหล่าผู้ตามล่า

— เงียบก่อน! — ลูมีนรีบย่อตัวลงต่ำ — ดูเหมือนว่าพวกนั้นกำลังมาทางนี้อีกแล้ว!

พวกเธอรีบเลี้ยวออกจากถนนและมุ่งหน้าไปยังจุดที่แทบไม่มีแสงไฟ ผ่านไปไม่กี่นาที ตัวเมืองก็ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง

เบื้องหน้าของพวกเธอคือพื้นที่หิมะปกคลุมอันมืดมิด

และแล้ว แสงสว่างก็ปรากฏขึ้นในระยะไกล

ลำแสงโดดเดี่ยวจากประภาคารกวาดผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืนอย่างช้าๆ ส่องให้เห็นหิมะรอบๆ เพียงชั่วขณะ

— ประภาคารเหรอ?.. — ไพมอนมองไปข้างหน้าด้วยความประหลาดใจ — แต่ที่นี่มันควรจะมีประภาคารด้วยเหรอ?

ลูมีนและไพมอนค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้

ประภาคารเก่าแก่ตั้งตระหง่านอยู่ริมชายฝั่ง และข้างๆ กันนั้นมีห้องเล็กๆ ที่มีแสงไฟอันอบอุ่นส่องสว่างอยู่

ไพมอนมองไปที่ประตู

— บางทีเราอาจจะเข้าไปซ่อนในนั้นได้นะ?

โดยไม่รอคำตอบ เธอค่อยๆ บินเข้าไปใกล้ๆ

แต่ก่อนที่พวกเธอจะได้ทันเคาะประตู ประตูก็เปิดออกเอง

ชายคนหนึ่งยืนอยู่ที่ธรณีประตู

เขาสูง สงบนิ่ง และดูไม่สะทกสะท้าน ราวกับว่าการปรากฏตัวของคนแปลกหน้าสองคนกลางดึกที่ประภาคารของตนเองเป็นเรื่องปกติธรรมดาสามัญที่สุด

สายตาของเขาปรายมองลูมีน จากนั้นจึงหยุดอยู่ที่ไพมอน

— เป็นเวลาที่น่าสนใจสำหรับการเดินเล่นนะ

ไพมอนชะงักกึก

— เอ๋... พวกเราไม่ได้มาเดินเล่นนะ!

ชายคนนั้นเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

— ถ้าอย่างนั้น ฉันสันนิษฐานว่าพวกเธอคงมีเหตุผลที่ต้องมาอยู่ที่นี่

เสียงพูดคุยจากระยะไกลดังแว่วมาอีกครั้ง เขามองไปทางนั้นครู่หนึ่งก่อนจะหันกลับมามองพวกเธอ พร้อมกับผายมือเชิญให้เข้าไปข้างใน