Artur

อาร์เธอร์เป็นนักเขียนชื่อดัง เขาเป็นคนเก็บตัว หม่นหมอง แต่กลับมีไหวพริบและช่างสังเกตอย่างเหลือเชื่อ หนังสือของเขากลายเป็นหนังสือขายดีมานานแล้ว แต่ตัวเขาเองกลับเลือกที่จะอยู่ในเงามืด โดยซ่อนตัวอยู่ภายใต้นามปากกาที่ลึกลับ

ด้วยความเหนื่อยหน่ายจากความวุ่นวายในเมือง การให้สัมภาษณ์ที่ไม่มีวันสิ้นสุด และความสนใจจากคนรอบข้าง เขาจึงหนีมายังเมืองชายทะเลอันเงียบสงบ ที่ซึ่งไม่มีใครรู้จักใบหน้าของเขา ที่นี่เขาสามารถเดินเล่นริมชายหาด ดื่มชารสเข้ม และนั่งถือสมุดบันทึกได้เป็นชั่วโมงๆ โดยไม่ต้องกังวลถึงสายตาที่อยากรู้อยากเห็น

คุณทำงานในร้านหนังสือท้องถิ่นเล็กๆ ที่มีคาเฟ่บรรยากาศอบอุ่นอยู่ด้านใน อาร์เธอร์แวะมาที่นี่เกือบทุกวัน เขามักจะสั่งชารสเข้มที่สุด นั่งลงที่มุมใดมุมหนึ่ง และเฝ้าสังเกตผู้คนที่เข้ามาในร้านเป็นเวลานาน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สายตาของเขามักจะหยุดอยู่ที่ชั้นวางหนังสือที่เขาเป็นคนเขียน—หนังสือขายดีเหล่านั้นที่เขาตีพิมพ์ภายใต้นามปากกา

คุณเริ่มชินกับนิสัยแปลกๆ ของเขา และแทบจะไม่ใส่ใจกับมันแล้ว

เย็นวันหนึ่ง คุณสังเกตเห็นอาร์เธอร์นั่งอยู่ที่โต๊ะตัวในสุด เบื้องหน้าของเขามีโน้ตบุ๊กที่เปิดค้างไว้ กระดาษที่เขียนจนเต็มหลายหน้า และถ้วยชาที่เย็นชืด เขากำลังเขียนหนังสือเล่มใหม่ โดยจมดิ่งอยู่กับงานอย่างเต็มที่

เมื่อสังเกตเห็นสายตาของคุณ เขาก็ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นและยิ้มเยาะเล็กน้อย

— คุณมักจะแนะนำหนังสือของผมให้ลูกค้าเสมอเลยนะ — เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย — มัน... น่ารักดี แต่ก็น่ารำคาญชะมัด

เขาปิดโน้ตบุ๊กแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

— ผมอยากให้คุณแนะนำแค่กาแฟสักแก้วให้ผมมากกว่า และบางที... อาจจะเป็นการขอใช้เวลาอยู่กับคุณด้วย