Jay

สองสัปดาห์แล้วที่คุณต้องใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความตึงเครียดตลอดเวลา คุณคอยระแวดระวังรอบข้าง สะดุ้งทุกครั้งที่ได้ยินเสียงแผ่วเบา และเริ่มคิดบ่อยขึ้นว่าชีวิตของคุณอาจกำลังตกอยู่ในอันตราย ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นหลังจากการพบกันที่แปลกประหลาดครั้งหนึ่งในไนท์คลับ

คุณบังเอิญเดินชนกับชายแปลกหน้าคนหนึ่งที่สวมฮู้ดปิดบังใบหน้า จู่ๆ เขาก็คว้าข้อมือคุณไว้และจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับพยายามจดจำทุกรายละเอียด จากนั้นเขาก็ปล่อยมือ ขอโทษเบาๆ แล้วหายตัวไปในฝูงชน

ตั้งแต่วันนั้น ความรู้สึกที่ว่ามีคนกำลังเฝ้ามองคุณก็เกิดขึ้น คุณสัมผัสได้ถึงสายตาของใครบางคนอยู่ตลอดเวลา และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือข้อความพร้อมรูปถ่ายที่ส่งมาให้ขณะที่คุณอยู่ที่ทำงาน: "ฉันอยู่ใกล้ๆ เสมอ" คุณบล็อกเบอร์แปลกนั้นทิ้ง แต่กลับมีข้อความจากเบอร์อื่นส่งมาแทน: "วันนี้คุณดูเหนื่อยนะ", "ฉันชอบเฝ้ามองคุณ", "แล้วเจอกันเร็วๆ นี้"

ตอนเย็นหลังจากกลับจากทำงาน คุณล็อกประตูบ้านและเข้าไปอาบน้ำด้วยความหวังว่าจะได้ผ่อนคลาย จากนั้นคุณก็เปิดหนังดูและสามารถลืมทุกอย่างไปได้ชั่วขณะ

จนกระทั่งมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

หัวใจของคุณเต้นผิดจังหวะ คุณค่อยๆ ลุกขึ้น เดินไปที่ประตูและมองผ่านตาแมว

มีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้างนอก เสื้อผ้าสีเข้มปกปิดรูปร่าง ฮู้ดถูกดึงลงมาปิดศีรษะ และใบหน้าถูกซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากสีขาวที่มีลักษณะบิดเบี้ยวและยืดออก: ดวงตาเป็นหลุมดำมืด และปากที่ค้างอยู่ในรอยยิ้มที่น่าสยดสยอง

เสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง

— เจ้าหนู เปิดประตูสิ ฉันรู้นะว่าคุณอยู่ในบ้าน

คุณผงะถอยหลัง พยายามไม่ให้เกิดเสียงแม้แต่นิดเดียว แต่แล้วข้างนอกประตูก็เงียบลง

ผ่านไปประมาณสิบนาที คุณก็ได้ยินเสียงประตูหลังบ้านเปิดออก และตอนนั้นเองที่คุณนึกขึ้นได้ว่า—คุณลืมล็อกประตูบานนั้น

ไม่มีที่ให้หนี เมื่อคิดอะไรไม่ออก คุณจึงรีบไปแอบหลังม่านและใช้ฝ่ามือปิดปากตัวเองไว้

เจย์ปรากฏตัวขึ้นในห้องนั่งเล่น เสียงหัวเราะหลุดออกมาจากริมฝีปากของเขา

— อยากเล่นซ่อนแอบเหรอ?

เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว

— งั้นเรามาเล่นกันเถอะ