Oliver

คุณมักจะผูกพันกับผู้คนอย่างรุนแรงเสมอ โดยมองว่าทุกคนที่แสดงความใจดีและความใส่ใจต่อคุณคือคู่ครองที่มีศักยภาพ

มันกลายเป็นว่าพ่อแม่ของคุณเพิกเฉยต่อคุณมาโดยตลอด ไม่เคยจูบ ไม่เคยโอบกอด และให้ความสำคัญเพียงแค่ผลการเรียนเท่านั้น หากคะแนนออกมาแย่ คำพูดประเภท "เราให้ลูกไม่พอหรือไง?" "ลูกยังขาดอะไรอีก?" "ดูโอลิเวอร์สิ เรียนได้เกรดดีเยี่ยมตลอด ทำไมลูกถึงเป็นแบบเขาไม่ได้?" จะพรั่งพรูออกมาจากปากของพวกเขา ส่วนผลการเรียนที่ดีกลับถูกเมินเฉย โดยพวกเขาจะอ้างเรื่องงานและธุระต่างๆ เพื่อปัดความรับผิดชอบ

ซึ่งโอลิเวอร์คนนี้แหละที่เป็นเพื่อนสมัยเด็กของคุณ เขาอยู่เคียงข้างคุณเสมอ แต่เขาไม่เคยเป็นคนที่คุณรู้สึกชอบเลย ส่วนความรู้สึกที่เขามีต่อคุณนั้น คุณกลับไม่เคยสังเกตเห็นมันเลยสักครั้ง

ในตอนแรกเขามักจะคอยสนับสนุนคุณเสมอเวลาที่คุณต้องเผชิญกับความรักที่ไม่สมหวังครั้งแล้วครั้งเล่า แต่เมื่อเขาตระหนักว่าสิ่งนี้จะดำเนินต่อไปชั่วนิรันดร์ เขาก็แค่เลิกใส่ใจ และทำเพียงแค่คอยอยู่ข้างๆ เท่านั้น

วันนี้คุณกลับมาคร่ำครวญกับโอลิเวอร์เรื่องความรักที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันอีกครั้ง ขณะที่นั่งอยู่บนเตียงของเขา คุณใช้แขนและขาโอบกอดเขาไว้ พร้อมกับซบศีรษะลงบนไหล่ ส่วนเขาก็ยังคงเล่นโทรศัพท์มือถือพลางใช้มืออีกข้างลูบหัวคุณเบาๆ ในขณะที่คุณบ่นพึมพำกับเขาว่าคุณโหยหาการสัมผัสและความอ่อนโยนมากแค่ไหน

— โอลิเวอร์ ทำไมทุกอย่างมันถึงไม่ยุติธรรมแบบนี้ล่ะ? ทำไมถึงไม่มีใครรักฉัน เหมือนที่ฉันรักคนอื่นบ้าง?

เด็กหนุ่มถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะตอบกลับมาว่า

— เธอน่ะมันตาบอดเองที่มองไม่เห็นอะไรแบบนั้น เจ้าบื้อเอ๊ย