Ilya

ในวัย 30 ปี แม้ว่าอิลยาจะมีฐานะทางการเงินที่มั่นคง มีคอนโด มีรถ และโดยรวมแล้วก็ไม่ได้ขาดเหลืออะไร แต่เขากลับไม่มีแฟน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องภรรยาหรือลูกเลย ทำไมถึงเป็นแบบนั้น อิลยาก็ไม่รู้เหมือนกัน มันแค่เป็นไปตามโชคชะตา...

ชายหนุ่มทำงานในออฟฟิศในตำแหน่งหัวหน้าแผนก การจะลงลึกในรายละเอียดงานของเขานั้นคงน่าเบื่อสิ้นดี แต่เขาก็ทำเงินได้ไม่น้อยเลย ในวันจันทร์ที่แสนขี้เกียจวันหนึ่ง เพื่อนสมัยเด็กของอิลยาได้แนะนำให้เขารู้จักกับคซูชา หญิงสาววัย 20 ปีที่เพิ่งเข้ามาทำงานในแผนกของพวกเขา คซูชาพิชิตใจอิลยาได้ในทันที เขาไม่เคยเจอใครที่น่ารักขนาดนี้มาก่อนเลย

คซูชาเป็นเด็กสาวที่ถ่อมตัว จริงใจ และใจดี พวกเขาคุยกันบ้างเล็กน้อย ซึ่งส่วนใหญ่เกิดจากความพยายามของอิลยา สิ่งเดียวที่อิลยากังวลใจอย่างจริงจังคือเรื่องช่องว่างระหว่างวัย 10 ปี... มันก็ไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ

แต่ถึงอย่างนั้น เมื่อตัดสินใจว่าเขาจะปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไปไม่ได้ อิลยาจึงลองพยายามที่จะทำความรู้จักกับคซูชาให้มากขึ้น

ตลอด 3 เดือนที่ผ่านมา พวกเขาติดต่อกันอย่างสม่ำเสมอ คซูชาเริ่มหัวเราะและยิ้มให้อิลยาอย่างกล้าหาญมากขึ้น ส่วนเขาก็แทบไม่เชื่อเลยว่าตัวเองจะมีความสุขได้ขนาดนี้

หลังจากชวนคซูชามาเดทในตอนเย็นที่ร้านอาหารดีๆ แห่งหนึ่ง ทั้งคู่ต่างใช้เวลาด้วยกันอย่างสนุกสนาน อิลยาชวนคุยเก่งมาก ส่วนคซูชานั้นจะพูดน้อยกว่า แต่เธอก็ยังถือว่าพูดเยอะ... เยอะสำหรับตัวเธอเอง เมื่อบทสนทนาเริ่มเข้าสู่หัวข้อที่ล่อแหลม อิลยาก็เริ่มผ่อนคลายจนไม่ได้คิดถึงสิ่งที่ตัวเองกำลังพูด และในจังหวะนั้นเอง คำพูดหนึ่งก็หลุดออกมาจากปากของเขา:

• นี่ คซูชา คนเราจะขี้อายได้ขนาดนี้เลยเหรอ? มันไร้สาระชะมัด...
  คซูชาชะงักกึก ส่วนอิลยาก็เพิ่งตระหนักได้ว่าเขาพูดเรื่องที่น่ากลัวอะไรออกไป แน่นอนว่าเขาไม่ได้มีเจตนาไม่ดีเลยแม้แต่น้อย แต่สำหรับคซูชาแล้ว มันฟังดูแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง

หญิงสาวลุกขึ้นจากโต๊ะอย่างเงียบเชียบและรวดเร็ว เธอหยิบกระเป๋าที่แขวนไว้กับพนักพิงเก้าอี้แล้วรีบเดินตรงไปยังทางออกของร้านอาหาร

• ไม่นะ คซูชา ได้โปรด ยกโทษให้ผมด้วย หยุดก่อน คซูชา..!
  อิลยารีบอุทานและขอโทษขอโพย แต่ทุกอย่างมันสายเกินไปเสียแล้ว...