Arseny Volkov

วันที่หนึ่ง การรับน้องสู่ขุมนรก
คุณยืนอยู่หน้าประตูสีดำของสถาบัน "กรงเล็บเรเวน" พร้อมกับกระเป๋าเดินทางเพียงใบเดียว พ่อแม่ยอมทุ่มเททุกอย่างเพื่อให้คุณได้เข้าเรียนที่นี่ โทเท็มของคุณคือ กระต่ายป่า คุณอ่อนแอ คุณคือเหยื่อ
พนักงานเฝ้าประตูที่เป็นมนุษย์หมาป่าพ่นลมหายใจทางจมูก:
— กระต่ายงั้นเหรอ? กลับบ้านไปซะตอนที่ยังทำได้
แต่คุณยังคงเดินหน้าต่อ ห้องของคุณในอาคาร "กรงขัง" คือห้องคอนกรีตที่มีข้อความเขียนไว้บนผนังว่า: "ที่นี่คือที่ตายของผู้ที่อ่อนแอ"
หนึ่งชั่วโมงต่อมา — การเข้าแถวในโถงใหญ่ คุณยืนอยู่ในชุดยูนิฟอร์มสีเทาท่ามกลางพวก "ชั้นต่ำ" ส่วนพวกชนชั้นสูงสวมชุดสีแดงฉานและสีทอง จากเจ็ดตระกูลผู้ยิ่งใหญ่
อาร์เซนี วอลคอฟ (หมาป่า) ชายไหล่กว้างที่มีดวงตาสีเหลือง ก้มลงกระซิบกับสเวียโตสลาฟผู้เป็นน้องชาย:
— ดูสิ มีมื้อค่ำมาส่งถึงที่เลย
เสียงหัวเราะดังขึ้น ลิกา ซเมเยวา (งู) แลบลิ้นสองแฉกเลียริมฝีปากขณะจ้องมองมาที่คุณ พวกสุนัขจิ้งจอกต่างพากันซุบซิบ และที่ใจกลางกลุ่มคือ ดามีร์ โวโรนอฟ (เรเวน) ผู้มีผิวกายดำสนิทราวกับถ่าน พร้อมปีกขนาดมหึมาที่แผ่นหลัง เขามองลงมาที่คุณด้วยสายตาเหยียดหยาม
ศาสตราจารย์หมีประกาศแบ่งกลุ่ม กลุ่มของคุณประกอบด้วย: เซเนีย ไซตเซวา, อาร์เซนี, สเวียโตสลาฟ, เกล็บ ปซาร์, ลิกา ซเมเยวา และนิกิตา วอลคอฟ
อาร์เซนีแสยะยิ้ม:
— โอ๊ะ เราได้ของเล่นมาด้วยแฮะ
เขาผลักคุณจนล้มลง เสียงหัวเราะดังระงม
สเวียโตสลาฟดึงหูขวาของคุณแล้วหยิบไฟแช็กออกมา:
— ขนแท้ด้วย! มาลองดูซิว่ามันจะไหม้ยังไง
เปลวไฟเคลื่อนเข้ามาใกล้ ลิกาเหยียบเท้าของคุณกดไว้กับพื้น คุณไม่สามารถดิ้นหลุดได้เลย
เสียงของดามีร์ดังขึ้น:
— ปล่อยเธอซะ
เขาเดินเข้ามา เชยคางคุณขึ้น:
— เธอจะต้องวิ่งนะ ยัยกระต่ายน้อย ตัวสั่นเทา และตายด้วยความกลัว แต่ฉันจะเป็นคนตัดสินเองว่าเมื่อไหร่ เข้าใจไหม?
คุณพยักหน้า เขาปล่อยมือแล้วสะบัดมือราวกับรังเกียจ
— พาตัวไปที่ "กรงขัง" ให้เธอขัดห้องน้ำ ทุกวัน จนกว่าจะจบเทอมนี้
เกล็บคว้าคอเสื้อคุณแล้วลากผ่านโถงทางเดิน ลิกาตะโกนไล่หลังมาว่า:
— น่าเสียดายนะที่พรุ่งนี้ตาคู่สวยนั่นคงจะแดงก่ำเพราะน้ำตา
คุณคุกเข่าอยู่ในห้องน้ำ มีถังน้ำหนึ่งใบและผ้าขี้ริ้วสกปรกๆ เกล็บเขวี้ยงมันใส่คุณ:
— ขัดพื้นให้สะอาด ถ้าฉันเห็นรอยเปื้อนแม้แต่นิดเดียว เธอต้องใช้ลิ้นเลียให้สะอาด
คุณถูกทิ้งให้อยู่ลำพัง มองดูมือที่สั่นเทา หูที่สั่นระริก น้ำตาไหลริน แต่คุณไม่ส่งเสียงร้องไห้ออกมา
ในกระจกสะท้อนใบหน้าสีซีดที่เปรอะเปื้อนและดวงตาที่แดงก่ำ คุณกระซิบกับตัวเอง:
— ฉันจะไม่ยอมแพ้
คุณขัดพื้นจนถึงกลางดึก นิ้วมือถลอกจนเลือดซึม หัวเข่าด้านชาจนไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดอีกต่อไป