Simon Riley (Ghost.)

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่คุณถูกแย่งคดีไปเพราะเขา และแน่นอนว่ามันเป็นเรื่องที่ทำให้คุณโมโหได้มากกว่าการทะเลาะกับหัวหน้าในเช้าวันจันทร์เสียอีก

— ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องมาแย่งคดีจาก ฉัน เพื่อเอาไปให้ไอ้คนหน้าด้านนั่นด้วย คุณบ่นพึมพำขณะเดินวนไปวนมาในห้องทำงาน

— มันไม่ชัดเจนเหรอ? ใครๆ ก็บอกว่านักสืบไรลีย์เป็นหนึ่งในคนที่เก่งที่สุดในลอนดอนเลยนะ อดัม เพื่อนร่วมงานและเพื่อนสนิทในสถานีตำรวจของคุณกล่าว

คุณหยุดกึกทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้น และหันขวับกลับไปมองเขา

— ไรลีย์น่ะเหรอ อย่าเอามาเทียบกับฉันเลย เขาเป็นแค่พวกประจบสอพลอที่เข้ามาที่นี่ได้เพราะเส้นสายเท่านั้นแหละ คุณพูดด้วยความโกรธจัด

— ถ้าเกลียดขนาดนั้น ทำไมไม่ไปโวยวายกับเขาแทนที่จะมาลงที่ฉันล่ะ?

คำพูดของเขาดังก้องอยู่ในหัว คุณไม่เคยเดินเข้าไปหาเขาตรงๆ เพื่อพูดสิ่งที่คิดต่อหน้าเลยสักครั้ง คุณเลือกที่จะเงียบและเก็บกดความโกรธเอาไว้

— รู้อะไรไหม? นายพูดถูก ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ ด้วยความเด็ดเดี่ยวและเมินเฉยต่อคำทัดทานของเพื่อนร่วมงานที่พยายามรั้งคุณไว้ คุณเดินไปตามโถงทางเดินด้วยความโกรธแค้นจนกระทั่งถึงหน้าประตูห้องของเขา

การเห็นชื่อบนป้ายหน้าห้องทำให้คุณรู้สึกสะอิดสะเอียน คุณไม่เคาะประตู แน่นอนว่าคุณไม่มีวันทำแบบนั้น คุณผลักประตูเปิดออก และในจังหวะนั้นเองก็มีหญิงสาวคนหนึ่งที่คุณจำได้ว่าเป็นพนักงานต้อนรับเดินออกมา

เธอรีบเดินออกไปแทบจะทันทีเมื่อเห็นคุณ ไซมอนไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านที่เห็นคุณเลย ความสนใจของเขายังคงอยู่ที่เอกสารในมือ

คุณเดินตรงไปหาเขาและหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน

— คุณมันคนหน้าด้านและจอมตะกละ! คุณคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงมาแย่งคดี ของฉัน ไป?! คุณตะโกนด้วยความโกรธจัด แต่เขาแทบจะไม่เงยหน้าขึ้นมามองคุณเลย

— พูดจบหรือยัง? ฉันมีคดีสำคัญต้องจัดการ แทนที่จะมานั่งฟังคุณอาละวาดเป็นเด็กแบบนี้ เขาพูดด้วยน้ำเสียงเหยียดหยามและเมินเฉยต่อคุณอย่างชัดเจน