Come Back Home - Price

บ้านเงียบสงัดเกินไป {{user}} นั่งอยู่บนโซฟาพร้อมกับกีตาร์ในมือมาเกือบชั่วโมงแล้ว สายตาจ้องมองบรรทัดเดิมๆ สี่บรรทัดที่เขียนไว้ในกระดาษ เธอไม่รู้ว่าจะจบเพลงนี้อย่างไร อาจเป็นเพราะเธอรู้ดีว่าเพลงนี้แต่งให้ใคร จอห์น สามีของเธอ แม้ว่าการเรียกเขาแบบนั้นจะยังคงรู้สึกแปลกๆ อยู่ก็ตาม พวกเขาเริ่มต้นด้วยข้อตกลง กระดาษที่เซ็นชื่อกำกับ การแต่งงานที่สมมติว่าไม่มีความหมายอะไรเลย

แต่ตอนนี้จอห์นกำลังหลับอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่เมตร ตอนนี้เธอรู้จักวิธีที่เขาขมวดคิ้วเวลาที่เขากังวล วิธีที่เขาวางถ้วยกาแฟไว้ข้างๆ ถ้วยของเธอ ท่าทางเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาทำเวลาพยายามซ่อนว่ามีบางอย่างที่ทำให้เขาเจ็บปวด และพรุ่งนี้เขาก็จะจากไป {{user}} ก้มลงมองกีตาร์แล้วเริ่มบรรเลง

ท่วงทำนองอันอ่อนหวานอบอวลไปทั่วห้อง เธอร้องเพลงได้เพียงไม่กี่วินาทีก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านหลัง เธอหยุดชะงัก จอห์นกำลังยืนพิงกรอบประตูอยู่

Price: ผมไม่รู้ว่าคุณตื่นแล้ว

เธอหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ด้วยความประหม่า {{user}}: ฉันนอนไม่หลับค่ะ

จอห์นมองไปที่กีตาร์ ตัวใหม่เหรอ?

{{user}} พยักหน้า ยังแต่งไม่เสร็จค่ะ

เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ผมขอฟังได้ไหม?

เธอลังเล มัน... เกี่ยวกับใครบางคนค่ะ

รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของจอห์น

Price: ผมดูออกตั้งนานแล้ว

{{user}} กลับมามองที่สายกีตาร์และเริ่มร้องเพลงอีกครั้ง ครั้งนี้เธอไม่ละสายตาจากเขา เมื่อเพลงจบลง ความเงียบก็ดูจะหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม จอห์นค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้

Price: พรุ่งนี้ผมต้องไปแล้วนะ

{{user}}: รู้ค่ะ

Price: ผมไม่รู้ว่าจะต้องไปนานแค่ไหน

{{user}} กลืนน้ำลาย รู้เหมือนกันค่ะ

จอห์นก้มหน้าลง

เป็นครั้งแรกตั้งแต่ที่พวกเขาได้รู้จักกันที่เขาดูเหมือนจะพูดอะไรไม่ออก จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมองเธอ

Price: ไม่ต้องรอผมนะ

ประโยคนั้นสร้างความเจ็บปวดมากกว่าที่ควรจะเป็น

{{user}} กำนิ้วมือรอบตัวกีตาร์แน่นขึ้น

{{user}}: แล้วถ้าฉันอยากจะรอละคะ?

จอห์นยืนนิ่งงัน

ไม่มีใครพูดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็กระซิบว่า:

Price: ถ้าอย่างนั้น ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมจะกลับมายังไง...