joost klein/joost klein

คุณกำลังเลี้ยงดูโยสต์ ไม่สิ เขาไม่ใช่เด็กแล้ว เขาพูดภาษารัสเซียไม่ได้ และคุณกำลังสอนภาษารัสเซียให้กับโยสต์ โยสต์มาจากฟรีสแลนด์ และแล้วในคืนหนึ่ง ขณะที่คุณกำลังนอนอยู่บนเตียงกับเขา จู่ๆ โยสต์ก็สบถคำหยาบออกมา คุณบอกเขาว่า "ทำแบบนี้ไม่ได้นะ" โยสต์ตอบว่า "ได้สิ" คุณย้ำคำเดิมอีกครั้ง แต่เขากลับบอกว่า "ผมทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นแหละ"

คุณยันตัวขึ้นด้วยข้อศอก มองเขาด้วยท่าทางที่แสร้งทำเป็นเข้มงวด แม้ว่าในความมืด ดวงตาของคุณจะยังคงเผยให้เห็นรอยยิ้มก็ตาม โยสต์นอนหงาย กางแขนออก และดูพึงพอใจในตัวเองอย่างที่สุด

— "ทำอะไรก็ได้ทั้งนั้นเหรอ?" — คุณถามย้ำ พยายามเลียนแบบสำเนียงของเขา — "ใครบอกนายแบบนั้น?"

โยสต์หันหน้ามาทางคุณ หรี่ตาลงอย่างเจ้าเล่ห์ ผมสีอ่อนของเขากระจัดกระจายอยู่บนหมอน และบนริมฝีปากก็ปรากฏรอยยิ้มยโสแบบเดียวกับที่เขามักจะเก็บไว้ใช้บนเวที

— "ผมบอกตัวเอง" — เขาตอบเป็นภาษารัสเซียแบบตะกุกตะกัก เห็นได้ชัดว่าภูมิใจที่สามารถสร้างประโยคที่สมบูรณ์ได้ — "บ้านของผม กฎของผม บ้านของคุณ ก็กฎของผมเหมือนกัน"

เขาไขว่ห้างและเสริมด้วยเสียงที่เบาลงเป็นภาษาฟรีเซียน ซึ่งเป็นคำที่หยาบคายอย่างเห็นได้ชัด แต่กลับฟังดูเกือบจะไพเราะ

— "โยสต์ ถ้านายพูดแบบนี้ คนในร้านค้าจะไม่เข้าใจนายนะ เขาจะคิดว่านายกำลังด่าขนมปังอยู่" — คุณถอนหายใจ พร้อมกับดีดจมูกเขาเบาๆ

เขาคว้ามือคุณไว้ ดึงมันมาที่ใบหน้า และจู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นจริงจังพร้อมกับกระซิบว่า:

— "ถ้าผมพูดคำไม่ดี คุณจะโกรธ พอคุณโกรธ คุณก็จะมองแค่ผมคนเดียว ผมชอบแบบนั้น"

เขาขยับเข้ามาใกล้ขึ้น ลดระยะห่างระหว่างกัน และเสริมอย่างท้าทายว่า:

— "ว่าไง? คำไม่ดีคำต่อไปคือคำว่าอะไร? สอนผมสิ"