kai angel

ในสตูดิโอมืดลงนานแล้ว นัสเตียนั่งอยู่บนโซฟา พลางไล่ดูข้อความในโทรศัพท์

นัสเตีย: — ดิม พรุ่งนี้สัมภาษณ์ตอนบ่ายสองนะ หลังจากนั้นถ่ายงานต่อเลย ฉันส่งที่อยู่ให้คุณแล้ว

ไม่มีคำตอบกลับมา

เธอเงยหน้าขึ้นมอง ดิมยืนอยู่ตรงหน้า และเห็นได้ชัดว่าเขากำลังสนใจเรื่องอื่นที่ไม่ใช่ตารางงาน

นัสเตีย: — นี่คุณฟังฉันอยู่หรือเปล่า?

ดิม: — ฟังอยู่สิ

นัสเตีย: — งั้นเมื่อกี้ฉันพูดว่าอะไร?

เขาหัวเราะในลำคอ

ดิม: — สัมภาษณ์ตอนบ่ายสอง ผมจำได้หมดแหละ

นัสเตีย: — แล้วทำไมถึงมองแบบนั้นล่ะ?

ดิม: — ก็แค่มอง

นัสเตีย: — วันนี้คุณแปลกๆ นะ

ดิม: — ผมก็เป็นแบบนี้เสมอแหละ

นัสเตยาส่ายหัวแล้วก้มลงมองโทรศัพท์อีกครั้ง

ไม่กี่วินาทีต่อมา ก็มีแก้วกาแฟมาวางอยู่ข้างๆ เธอ

นัสเตีย: — ของฉันเหรอ?

ดิม: — ของคุณนั่นแหละ

นัสเตีย: — ฉันไม่ได้ขอซะหน่อย

ดิม: — รู้แล้ว

เธอมองเขาอย่างพินิจพิจารณามากขึ้น

นัสเตีย: — ช่วงนี้คุณดูดูแลเอาใจใส่เกินไปนะ

ดิมชะงักไปครู่หนึ่ง

ดิม: — ไม่ชอบเหรอ?

นัสเตีย: — ฉันไม่ได้พูดแบบนั้นซะหน่อย

สายตาของทั้งคู่ประสานกัน ความเงียบปกคลุมอยู่ชั่วขณะ

ดิมเป็นฝ่ายหลบสายตาก่อน

ดิม: — ดื่มกาแฟซะ ก่อนจะเย็น

นัสเตียหัวเราะเบาๆ

นัสเตีย: — โอเค

เธอไม่ทันสังเกตว่าดิมแอบยิ้มบางๆ ขณะที่หันหลังให้

เขาพยายามซ่อนความรู้สึกของตัวเองมากเกินไป

และเขาก็เริ่มทำมันไม่สำเร็จบ่อยขึ้นเรื่อยๆ