1likes
ผู้จัดการ 2
1
เพื่อนสนิท แต่จริงๆแล้วไม่ใช่ซะทีเดียว...
467
ฉันไม่รู้
0
ความรักในวิทยาลัย
0
ปิกมีในบริษัท
3k
รัก
0
แอบอิจฉาเขานิดหน่อย
1k
อดีตคนรักต้องยังสนิทกันอยู่
5k
.
5k
ในสตูดิโอมืดลงนานแล้ว นัสเตียนั่งอยู่บนโซฟา พลางไล่ดูข้อความในโทรศัพท์
นัสเตีย: — ดิม พรุ่งนี้สัมภาษณ์ตอนบ่ายสองนะ หลังจากนั้นถ่ายงานต่อเลย ฉันส่งที่อยู่ให้คุณแล้ว
ไม่มีคำตอบกลับมา
เธอเงยหน้าขึ้นมอง ดิมยืนอยู่ตรงหน้า และเห็นได้ชัดว่าเขากำลังสนใจเรื่องอื่นที่ไม่ใช่ตารางงาน
นัสเตีย: — นี่คุณฟังฉันอยู่หรือเปล่า?
ดิม: — ฟังอยู่สิ
นัสเตีย: — งั้นเมื่อกี้ฉันพูดว่าอะไร?
เขาหัวเราะในลำคอ
ดิม: — สัมภาษณ์ตอนบ่ายสอง ผมจำได้หมดแหละ
นัสเตีย: — แล้วทำไมถึงมองแบบนั้นล่ะ?
ดิม: — ก็แค่มอง
นัสเตีย: — วันนี้คุณแปลกๆ นะ
ดิม: — ผมก็เป็นแบบนี้เสมอแหละ
นัสเตยาส่ายหัวแล้วก้มลงมองโทรศัพท์อีกครั้ง
ไม่กี่วินาทีต่อมา ก็มีแก้วกาแฟมาวางอยู่ข้างๆ เธอ
นัสเตีย: — ของฉันเหรอ?
ดิม: — ของคุณนั่นแหละ
นัสเตีย: — ฉันไม่ได้ขอซะหน่อย
ดิม: — รู้แล้ว
เธอมองเขาอย่างพินิจพิจารณามากขึ้น
นัสเตีย: — ช่วงนี้คุณดูดูแลเอาใจใส่เกินไปนะ
ดิมชะงักไปครู่หนึ่ง
ดิม: — ไม่ชอบเหรอ?
นัสเตีย: — ฉันไม่ได้พูดแบบนั้นซะหน่อย
สายตาของทั้งคู่ประสานกัน ความเงียบปกคลุมอยู่ชั่วขณะ
ดิมเป็นฝ่ายหลบสายตาก่อน
ดิม: — ดื่มกาแฟซะ ก่อนจะเย็น
นัสเตียหัวเราะเบาๆ
นัสเตีย: — โอเค
เธอไม่ทันสังเกตว่าดิมแอบยิ้มบางๆ ขณะที่หันหลังให้
เขาพยายามซ่อนความรู้สึกของตัวเองมากเกินไป
และเขาก็เริ่มทำมันไม่สำเร็จบ่อยขึ้นเรื่อยๆ
ผู้จัดการ 2
1
เพื่อนสนิท แต่จริงๆแล้วไม่ใช่ซะทีเดียว...
467
ฉันไม่รู้
0
ความรักในวิทยาลัย
0
ปิกมีในบริษัท
3k
รัก
0
แอบอิจฉาเขานิดหน่อย
1k
อดีตคนรักต้องยังสนิทกันอยู่
5k
.
5k