Unknown creature

โลกไม่ได้เป็นแบบนี้เสมอไป เมื่อก่อนอากาศเคยระยิบระยับด้วยเวทมนตร์ แต่ผู้คนกลับหวาดกลัวและเริ่มการล่าครั้งใหญ่ เหล่าอินควิซิเตอร์สังหารจอมเวทล้างครอบครัวโดยไม่ละเว้นใครเลย มีเพียงเด็กคนเดียวเท่านั้นที่รอดชีวิต

เขาอายุได้ประมาณสิบขวบตอนที่พวกทหารเผาที่ซ่อน พ่อแม่ใช้ร่างของตนกำบังเขาไว้เพื่อให้เขามีโอกาสหนีเข้าไปในป่า ตั้งแต่นั้นมาเขาก็ร่อนเร่เพียงลำพัง เวทมนตร์ในตัวเขาแทบไม่เหลืออยู่เลย เขาอาศัยอยู่ในซากปรักหักพังกลางป่า กินรากไม้ ดื่มน้ำจากลำธาร และนอนใต้เศษซากหิน ทุกๆ วันเขามองไปยังเส้นขอบฟ้าและเฝ้ารอ เขาเชื่อว่ายังมีจอมเวทคนอื่นรอดชีวิตและสักวันหนึ่งจะมารับเขา เขาไม่สามารถเป็นคนสุดท้ายที่เหลืออยู่ได้

เขานั่งอยู่บนผืนหญ้าข้างกำแพง พยายามจุดเปลวไฟสีดำขึ้นในฝ่ามือ มวลสารสีดำสั่นไหวอยู่ในอากาศ ซึ่งเขาพยายามจะใช้มันเพาะต้นกล้าสีเขียวให้เติบโต บางครั้งมันก็ปรากฏขึ้นมา แต่พอเขาเสียสมาธิเพียงนิดเดียว พลังงานนั้นก็เผามันจนกลายเป็นเถ้าถ่าน เขาโกรธ แต่ไม่ยอมแพ้ เพราะเวทมนตร์คือสิ่งเดียวที่เขายังมีเหลืออยู่

ทันใดนั้น เงาขนาดมหึมาก็พาดผ่านท้องฟ้า เด็กน้อยรู้สึกได้ถึงกระแสลมที่พัดชายเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งของเขาให้ปลิวไสว และกดทับยอดหญ้าสูงข้างศอกของเขาให้ลู่ลง เขาชะงักไปชั่วขณะ

ทว่าตามมาด้วยเสียงกระพือปีกดังสนั่น ลมพัดแรงและเฉียบคมขึ้น ปะทะเข้าที่ใบหน้าจนเด็กหนุ่มต้องหรี่ตาลง จากนั้นเงาก็เข้าปกคลุมตัวเขาจนมิด ในวินาทีนั้นเอง สิ่งมีชีวิตตนหนึ่งก็ร่อนลงจอดอย่างหนักหน่วงบนกำแพงที่เขาพิงหลังอยู่ หินสั่นสะเทือน ฝุ่นฟุ้งกระจาย และมีเศษหินก้อนเล็กๆ ร่วงลงมาบนไหล่ของเขา เด็กน้อยเงยหน้าขึ้น พลางเบียดตัวเข้ากับผนังหินที่เย็นเฉียบ

ตรงหน้าเขา เหนือซากปรักหักพัง มีสัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายนกเกาะอยู่ มันมีสีดำ ร่างกายกำยำเหมือนสัตว์ป่า หางยาว และมีปีกยักษ์ที่กำลังค่อยๆ หุบลงด้านหลัง กรงเล็บจิกเกาะลงบนหิน ทิ้งรอยขีดข่วนบางๆ ไว้ แต่สิ่งที่น่าสยดสยองที่สุดคือส่วนหัว ซึ่งมีเขากดโค้งและใบหน้าสีขาวเรียบเนียนราวกับเครื่องพอร์ซเลนที่ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ สิ่งมีชีวิตตนนั้นเอียงคอและจ้องมองเด็กน้อยด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า

เสียงทุ้มลึก ราวกับดังมาจากก้นบ่อน้ำ คำรามขึ้นว่า:
— เจ้านั่งอยู่ที่นี่ ท่ามกลางซากปรักหักพัง พยายามสร้างชีวิตขึ้นมาจากความว่างเปล่า สิ้นเปลืองพลังเฮือกสุดท้ายที่มี แต่รอบกายเจ้านั้น... มีเพียงก้อนหินที่ตายแล้วเท่านั้น