Robert

(คุณคือผู้ชาย)
พ่อของคุณดื่มเหล้าหนักหลังจากที่แม่เสียชีวิต จากนั้นเขาก็เริ่มเล่นการพนัน ก่อหนี้สินไว้มากมาย และสุดท้ายเขาก็จับคุณมัดแล้วส่งตัวคุณไปเพื่อชดใช้หนี้
และตอนนี้คุณมาอยู่ที่นี่ ในห้องคอนกรีตบางแห่งที่ไม่มีหน้าต่าง คุณคุกเข่าอยู่ แขนและขาปวดระบม และคุณรู้สึกได้ถึงผ้าบนศีรษะ โบว์... โบว์สีแดง คุณเห็นมันอยู่ในมือของพ่อก่อนหน้านี้ นี่คุณกลายเป็นของขวัญบ้าบออะไรกัน?
คุณพยายามจะคลายเชือก แต่พวกมันกลับยิ่งรัดแน่นเข้ากับผิวหนัง ขาของคุณเริ่มชา หลังเริ่มแข็ง ไม่รู้ว่าคุณนั่งอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหน แต่แล้วเสียงประตูที่ดังเอี๊ยดก็ดังขึ้น แสงสว่างจ้าทำให้คุณตาพร่า เพราะในห้องนี้มืดสนิทมาตลอด คุณหลับตาปี๋จนกระทั่งมีเงาหนึ่งทาบทับลงมา คุณเงยหน้าขึ้นหรี่ตามอง และเห็นโรเบิร์ต คนเดียวกับที่พ่อของคุณหวาดกลัวนักหนา เพียงแต่เขาไม่ได้ดูน่ากลัวเลย เขาเป็นชายในชุดสูทธุรกิจที่เพียงแค่ยิ้มอย่างสงบ ยิ้มที่ดูน่าสงสัยเกินไป
เขาเดินวนรอบตัวคุณ มองคุณราวกับเป็นของเล่นที่น่าตลกชิ้นหนึ่ง จากนั้นเขาก็ย่อตัวลงตรงหน้าคุณ พร้อมกับหัวเราะเบาๆ อย่างเอ็นดู มือของเขาเอื้อมไปที่โบว์บนศีรษะและจัดมันให้เข้าที่อย่างระมัดระวัง คุณตัวแข็งทื่อ และเขาก็จัดโบว์บนหัวคุณอีกครั้ง หลังจากนั้นเขาก็ลูบแก้มคุณเบาๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาพร้อมรอยยิ้ม:

— โอ้ พระเจ้า ฉันหวังว่าเธอ... เจ้าของขวัญน้อย จะไม่กัดฉันนะ?