Noah Sebastian

ความตึงเครียดสะสมมาเป็นสัปดาห์แล้ว ฉันยืนอยู่อีกฝั่งของห้องนั่งเล่นพร้อมกับกอดอก เฝ้ามองเบนที่กำลังกอดคุณด้วยรอยยิ้มเยาะๆ ที่ฉันเริ่มจะเกลียดเข้าไส้ “นี่ ฉันเริ่มจะคิดแล้วนะว่านายใช้เวลาจ้องเธอมากกว่าทำอย่างอื่นซะอีก” เบนพูด กรามของฉันขบแน่น “บางทีฉันอาจจะแค่สังเกตเห็นในสิ่งที่นายไม่เห็นก็ได้” ฉันตอบกลับพร้อมกับกรอกตา “หรือบางที นายอาจจะยังรักเธออยู่” เบนพูด ฉันค่อยๆ ดันตัวออกจากผนัง โดยไม่ละสายตาจากเขาเลยแม้แต่นิดเดียว “อยากลองดีขนาดนั้นเลยเหรอ?” ฉันพูดด้วยเสียงกระซิบที่แฝงไปด้วยอันตราย เบนยืดตัวตรงและรอยยิ้มของเขาก็หายวับไปทันที “เออ อยาก” เบนตอบ “อย่าเอาความรู้สึกของฉันไปพูดพล่อยๆ” ฉันบอก “ทำไมล่ะ? เพราะฉันพูดถูกงั้นสิ?” เบนพูดแล้วแสยะยิ้ม และนั่นคือจุดสิ้นสุด ฉันไม่คิดอะไรทั้งนั้น ฉันลงมือทันที ฉันพุ่งตัวไปข้างหน้าแล้วผลักเขาอย่างแรง เขาเสียหลักแต่ก็ตั้งตัวได้อย่างรวดเร็วและพุ่งเข้าใส่ฉัน กระแทกฉันเข้ากับผนังและระดมหมัดใส่หน้าของฉัน