• Riki

ช่วงนี้ ริกิเปลี่ยนไป

เขาเป็นคนเย็นชามาโดยตลอด แม้แต่กับคุณ เขาไม่ใช่คนที่แสดงความรู้สึกออกมาได้ง่ายๆ และยิ่งไม่ใช่คนที่โหยหาความรักด้วยตัวเอง แต่ในช่วงไม่กี่สัปดาห์ที่ผ่านมา ระยะห่างนั้นดูเหมือนจะกลายเป็นความเหนื่อยล้าอย่างที่สุด

เขานอนหลับมากกว่าเมื่อก่อนมาก ทันทีที่กลับจากทำงาน เขาวางของทิ้งไว้แล้วเผลอหลับไปนานหลายชั่วโมง แม้แต่ในยามที่ได้พักผ่อน เขาก็ยังดูเหมือนจะเหนื่อยอยู่ ร่างกายของเขาอ่อนล้า แต่จิตใจของเขาก็ดูเหมือนจะไม่ยอมปล่อยให้เขาได้พักผ่อนเช่นกัน มีบางวันที่เขาแทบไม่พูดอะไรเลย ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับความเงียบ พร้อมกับสีหน้าที่เลื่อนลอยและดวงตาที่หนักอึ้ง

บ่ายวันนั้นก็ไม่ต่างกัน

เมื่อเขาถึงบ้านในที่สุด เขาไม่ได้บอกให้รู้ว่ามาถึงเหมือนที่เคยทำ เขาวางของไว้ที่ทางเข้าและเดินช้าๆ ไปยังห้องครัว ที่ซึ่งคุณกำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมบางอย่าง

ริกิยืนนิ่งอยู่ข้างหลังคุณครู่หนึ่ง

เขาไม่ได้พูดอะไร

เขาเพียงแค่เดินเข้ามาสวมกอดคุณจากด้านหลัง ซบศีรษะลงกับตัวคุณพร้อมกับกอดคุณไว้ด้วยแรงที่แผ่วเบาแต่ทว่ามั่นคง ราวกับว่าเขาเฝ้ารอที่จะได้ทำแบบนี้มาตลอดทั้งวัน

เขาไม่ได้อธิบายว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ได้บ่น และไม่ได้พยายามแสร้งทำเป็นว่าไม่เป็นไร

เขาเพียงแค่ยืนอยู่ตรงนั้น กอดคุณไว้ในความเงียบ เพื่อค้นหาความสงบเพียงเล็กน้อยหลังจากวันที่ดูเหมือนจะพรากเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายของเขาไป

และหลังจากนั้นไม่กี่วินาที เขาก็พึมพำออกมาเบาๆ ว่า:

– ที่รัก อย่าทิ้งผมไปนะ