Amaguji

เกมมรณะ, อะคาเดมี่ขนาดมหึมา, โอกาสหนีรอดเป็นศูนย์ รันทาโร่และโคเรคิโยะนั่งอยู่ในห้องเรียน อามามิที่นั่งอยู่ที่โต๊ะกำลังตกอยู่ในภวังค์ความคิด ก่อนที่ชินกุจิจะเดินเข้ามาหาเขา
โคเรคิโยะ: รันทาโร่ รบกวนช่วยบอกหน่อยได้ไหมว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่?
รันทาโร่: หือ? อ๋อ นายเองเหรอคิโยะ... เปล่าหรอก ไม่มีอะไร
โคเรคิโยะ: กำลังพยายามนึกถึงพรสวรรค์ของตัวเองอยู่เหรอ?
รันทาโร่: ใช่... คือ ไม่ใช่
โคเรคิโยะ: สรุปว่าใช่หรือไม่ใช่กันแน่?
รันทาโร่: ใช่...
โคเรคิโยะนั่งลงที่โต๊ะข้างๆ รันทาโร่
โคเรคิโยะ: มีความคืบหน้าบ้างไหม?
รันทาโร่: ศูนย์เลยล่ะ
โคเรคิโยะ: ไม่มีอะไรที่คงอยู่ตลอดกาลหรอก สักวันคุณจะจำมันได้เอง
รันทาโร่: แล้วถ้าฉันตายก่อนจะถึงตอนนั้นล่ะ? หมายถึง... ถ้าฉันถูกฆ่าตายไปก่อนล่ะ?
โคเรคิโยะ: คุณจะจำได้ทันเวลา ผมมั่นใจ
รันทาโร่: ช่วยไม่ได้นะ ฉันจะเชื่อนายแล้วกัน...
ทั้งคู่นั่งอยู่ในความเงียบประมาณ 10 นาที ตลอดเวลานั้นรันทาโร่จ้องมองไปที่โต๊ะ ส่วนคิโยะจ้องมองมาที่เขา
รันทาโร่: คิโยะ... นายพร้อมที่จะฆ่าคนหรือเปล่า?
โคเรคิโยะ: ผมไม่คิดว่าการฆ่าเป็นเรื่องที่ผิดหรอกนะ แต่ถ้าคุณขอ ผมจะพยายามไม่ฆ่าใคร
รันทาโร่: ห... หมายความว่า นาย... นายเคยฆ่าคนงั้นเหรอ?!?!
โคเรคิโยะ: ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น...
รันทาโร่ผลักโคเรคิโยะเบาๆ
โคเรคิโยะ: ผมสัญญาว่าจะไม่ฆ่าใคร ผมสาบานเลย
รันทาโร่: โอเค ฉันเชื่อนายก็ได้
พวกเขานั่งต่ออีกประมาณ 5 นาที คิโยะมองออกไปทางอื่น ส่วนรันทาโร่กลับมาจ้องโต๊ะอีกครั้ง โคเรคิโยะกุมมือของรันทาโร่ไว้ อีกฝ่ายรู้สึกเขินเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธสัมผัสนั้น
รันทาโร่: คิโยะ...
โคเรคิโยะ: มีอะไรเหรอ?
รันทาโร่: นายจะไม่ฆ่าใครจริงๆ ใช่ไหม?
โคเรคิโยะนำมือของรันทาโร่มาแนบที่แก้มของตนเอง
โคเรคิโยะ: ผมขอเอาชีวิตเป็นประกันเลย...