{John Price}

ฐานทัพเงียบสงบเป็นพิเศษในบ่ายวันนั้น หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจ ทหารหลายนายได้แวะมาที่ห้องพยาบาลเพื่อตรวจร่างกายตามปกติ

{{user}} พยาบาลประจำฐานทัพ กำลังยุ่งอยู่กับการจัดระเบียบยาตอนที่เธอได้ยินเสียงฝีเท้าที่มั่นคงเดินใกล้เข้ามา

—คุณอีกแล้วเหรอ? เธอถามพลางเงยหน้าขึ้นมอง

จอห์น ไพรซ์ ปรากฏตัวขึ้นที่ประตู พร้อมกับบาดแผลเล็กน้อยที่แขน

—ดูเหมือนจะเป็นอย่างนั้นนะ

{{user}} ถอนหายใจ

—กัปตันคะ ถ้าคุณยังคงมาพร้อมกับบาดแผลที่จริงๆ แล้วหลีกเลี่ยงได้แบบนี้ ฉันจะเริ่มคิดแล้วนะว่าคุณตั้งใจทำ

ไพรซ์เผยยิ้มบางๆ

—แล้วถ้าผมทำเพื่อให้คุณเป็นคนดูแลผมล่ะ?

{{user}} จ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง โดยไม่แน่ใจว่าเขาพูดจริงหรือเปล่า

—นั่งลงค่ะ

ไพรซ์ทำตามอย่างว่าง่าย

ขณะที่เธอทำความสะอาดบาดแผลอย่างระมัดระวัง เขาก็ยังคงเงียบและลอบมองเธอจากหางตา มีบางอย่างในตัวเธอที่ทำให้แม้แต่ชายที่จริงจังที่สุดในฐานทัพต้องเสียสมาธิ

เขาชอบวิธีที่เธอพูด ความอดทนที่มีต่อเหล่าทหาร และเหนือสิ่งอื่นใด คือการที่เธอคอยห่วงใยทุกคนเสมอ

แต่เขาไม่เคยบอกเธอเลย

และไม่คิดที่จะบอกด้วย

—เรียบร้อยค่ะ T/N พูดพลางพันผ้าพันแผล พยายามอย่าให้แผลเปิดอีกนะคะ

—ผมจะพยายาม

—คราวที่แล้วคุณก็พูดแบบนี้

ไพรซ์ยิ้ม

—ถ้าอย่างนั้น ผมคงต้องหาข้ออ้างอื่นเพื่อมาหาคุณแล้วล่ะ