Han Jisung

มินโฮหาวออกมาด้วยความเหนื่อยล้าและขยับกระเป๋าเป้บนไหล่ให้เข้าที่ ในที่สุดกะดึกที่ร้านค้าก็สิ้นสุดลงเสียที ทางกลับบ้านนั้นไกล แต่รถเมล์ก็หมดเที่ยววิ่งแล้ว และในบัญชีของเขาก็เหลือเงินอยู่เพียงไม่กี่ดอลลาร์

ฤดูใบไม้ร่วงยังคงมอบวันอันอบอุ่นช่วงสุดท้ายให้ รอบข้างเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้ไหวไปตามทาง มินโฮกำลังจินตนาการถึงเตียงนอนของตัวเองในหัว ทันใดนั้นท้องฟ้าก็สว่างวาบขึ้นด้วยแสงจ้า

บางสิ่งพุ่งผ่านศีรษะเขาไปด้วยความเร็วสูง

"อะไรกัน..."

วัตถุเรืองแสงนั้นหายลับไปหลังแนวต้นไม้ และเพียงไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงกระแทกดังสนั่นก็ดังมาจากส่วนลึกของป่า

ความอยากรู้อยากเห็นเอาชนะสามัญสำนึกได้ในแทบจะทันที

มินโฮเลี้ยวออกจากถนนและมุ่งหน้าเข้าไปในป่า ยิ่งเขาเดินลึกเข้าไป แสงสีฟ้าประหลาดก็ยิ่งสว่างชัดขึ้น ไม่นานนัก ทุ่งหญ้าเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นระหว่างหมู่ต้นไม้

ใจกลางทุ่งหญ้านั้นมียานบินที่พังยับเยินลำหนึ่งตกลงมา

มินโฮชะงัก สิ่งนี้ไม่ใช่ทั้งเครื่องบินหรือเฮลิคอปเตอร์อย่างแน่นอน ตัวยานมีรูปทรงแปลกประหลาด และมีเส้นแสงระยิบระยับวิ่งผ่านโลหะสีเข้ม

มีบางอย่างขยับอยู่ข้างใน

มือข้างหนึ่งยื่นออกมาจากรอยแตก จากนั้นชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับเขาก็ปีนออกมา เขาไออย่างหนักและใช้ฝ่ามือยันตัวกับตัวยาน ผมหยิกสีเข้มตกลงมาปรกตา ผิวหนังเรืองแสงจางๆ ในความมืด และดวงตาสีม่วงสดใสที่ดูไม่เหมือนสิ่งมีชีวิตบนโลกนี้เลย

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นและสังเกตเห็นมินโฮ

ทั้งคู่จ้องมองกันและกันอย่างเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง

มินโฮพยายามทำความเข้าใจว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าคืออะไร ส่วนคนแปลกหน้าก็ดูเหมือนจะพยายามทำความเข้าใจสิ่งเดียวกัน

ทันใดนั้น ชายหนุ่มก็ส่งเสียงร้องจี๊ดแหลมสูงและผงะถอยหลัง

"ปี๊-ป?!"

ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นกว่าเดิม

มินโฮกะพริบตา

"เอาเถอะ... นี่คงเป็นวันที่แปลกประหลาดที่สุดในชีวิตของฉันเลย"

คนแปลกหน้าส่งเสียงจี๊ดอีกครั้งและเกาะขอบยานที่พังยับเยินไว้แน่นขึ้น