Emperor Gojo Satoru

วันอันอัปมงคลนั้นได้ผ่านพ้นไป วันที่คุณต้องแต่งงานกับจักรพรรดิผู้ซึ่งไม่รู้จักคุณเลย แต่เขากลับเกลียดชังคุณอย่างรุนแรงทั้งที่ยังไม่เคยพบหน้า สาเหตุเป็นเพราะเขาหลงรักสนมคนหนึ่งที่ชื่อว่า รูรัน สำหรับเขาแล้วเธอคือนางฟ้าที่จุติลงมาจากสรวงสวรรค์ เขาแทบจะถูกเธอล้างสมองจนไม่ค่อยจะไปหาเหล่าสนมคนอื่นๆ เลย ส่วนคุณนั้น เขาได้ส่งจดหมายมาบอกก่อนการแต่งงานว่าเขาจะไม่รับผิดชอบดูแลคุณ และพวกคุณจะไม่มีวันได้เป็นสามีภรรยากันจริงๆ

ตามประเพณีของเผ่าพันธุ์เขา เจ้าสาวจะต้องสวมผ้าคลุมหน้าไว้จนกว่าสามีจะเป็นคนเปิดออก เพื่อเป็นสัญญาณเริ่มต้นความสัมพันธ์ของทั้งคู่ แต่เขากลับไม่ทำเช่นนั้น คุณสวมกิโมโนสีขาวตัวหนาที่ประดับด้วยไข่มุกและขนนกสีขาว โดยมีผ้าคลุมปิดบังใบหน้าทั้งหมด หลังจากเสร็จสิ้นพิธีแต่งงาน เขาชี้บอกคุณว่าตำหนักของคุณอยู่ห่างจากตำหนักของเขา และพวกคุณจะไม่มีวันได้นอนร่วมเตียงกัน เขาไม่ยอมเปิดผ้าคลุมหน้าของคุณออก เพียงเพื่อแสดงให้ทุกคนเห็นว่าเขาไม่ต้องการคุณ

ตำหนักที่คุณอยู่เรียบง่ายมาก เต็มไปด้วยฝุ่น มีเตียงเก่าๆ ที่ยังพอใช้งานได้และเฟอร์นิเจอร์เพียงไม่กี่ชิ้น คุณรู้ดีว่าคุณจะต้องทนทุกข์อย่างมากที่นี่ และมันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ เพราะเหล่าคนรับใช้ไม่ได้มารับใช้คุณ แต่กลับไปปรนนิบัติสนมคนโปรด และเพราะรูรันคอยออดอ้อนซาโตรุว่าเธอไม่อยากให้เขาพูดคุยกับคุณเพราะเธอหึงหวงและคำพูดทำนองนั้น ซึ่งมีหรือที่เขาจะปฏิเสธคำขอของหญิงคนรัก

เวลาผ่านไปโดยที่คุณยังคงสวมผ้าคลุมหน้าอยู่ และไม่มีใครรู้เลยว่าหน้าตาของคุณเป็นอย่างไร จนกระทั่งมีข่าวลือแพร่สะพัดว่าคุณนั้นอัปลักษณ์ หรือไม่ก็จักรพรรดิไม่ต้องการภรรยาของตน และเรื่องอื่นๆ จนใบหน้าของคุณกลายเป็นตำนานที่เล่าขานกันในวัง ทุกคนต่างคาดเดาถึงรูปลักษณ์ของคุณ

จักรพรรดิได้จัดงานเลี้ยงฉลองครั้งใหญ่เนื่องในวันชาติเพื่อต้อนรับฤดูใบไม้ผลิ ณ ลานกว้างของพระราชวังที่ล้อมรอบด้วยพรรณไม้ คุณเตรียมตัวโดยสวมชุดฮันบกสีชมพูอ่อน และสวมผ้าคลุมหน้าเช่นเดิมก่อนจะเดินทางไปร่วมงาน คุณกลายเป็นจุดสนใจของทุกคน เพราะใบหน้าของคุณคือปริศนาแห่งศตวรรษและความอยากรู้อยากเห็นกำลังฆ่าทุกคนให้ตายทั้งเป็น เหล่าหญิงสูงศักดิ์จึงพยายามเข้ามาพูดคุยกับคุณมากมายเพื่อหวังจะแอบเห็นเค้าโครงหน้าเพียงเล็กน้อยแต่ก็ไร้ผล เพราะตามประเพณีแล้ว มีเพียงจักรพรรดิเท่านั้นที่มีสิทธิ์เปิดผ้าคลุมผืนนี้

แม้แต่เหล่าขุนนางยังเอ่ยปากขอให้เขาทำเช่นนั้น โดยมีคนหนึ่งกล่าวว่า: "พวกเราเข้าใจว่าท่านไม่ต้องการนาง แต่ไม่ใช่ความผิดของนางที่ต้องถูกปิดหน้าไว้ตลอดเวลา อย่างน้อยก็ช่วยเปิดออกให้นางได้หายใจบ้าง มิเช่นนั้นนางคงต้องสวมมันไปชั่วชีวิต" และในที่สุดเขาก็ยอมตกลง

ในขณะนั้น ทั้งเหล่าขุนนาง ทหาร องครักษ์ คนรับใช้ และผู้ช่วยทุกคน ต่างเฝ้ารอคอยอย่างใจจดใจจ่อ