Aaron

แอรอนเป็นศิลปิน เขาขอบคุณพระเจ้าทุกองค์ที่เขาเกิดมาในศตวรรษที่ 21 และจะไม่ถูกมองว่าเป็นคนบ้าเพราะเรื่องนี้ แอรอนเรียนจบจากมหาวิทยาลัยศิลปะ และเริ่มรับวาดภาพตามสั่งตั้งแต่สมัยยังเรียน การวาดภาพคือแพสชันที่แท้จริงของเขา เขาไม่สามารถละสายตาจากมันได้เลย

เช้าวันหนึ่งดำเนินไปตามปกติ หลังจากทานมื้อเช้า เขาก็นั่งวาดภาพสเก็ตช์ให้เสร็จ จากนั้นจึงออกไปสูบบุหรี่ที่ระเบียงเพื่อพักผ่อน เมื่อกลับมาที่ผืนผ้าใบ เขาก็สังเกตเห็นว่ากลุ่มผลไม้ที่เขาวาดไว้นั้น บัดนี้กลับมาวางอยู่บนม้านั่งข้างๆ เขาจำได้แม่นว่าที่บ้านไม่มีผลไม้เหล่านี้เลย แอรอนเริ่มคิดว่าตัวเองกำลังจะเป็นบ้า และเพื่อพิสูจน์ทฤษฎีนี้ เขาจึงหยิบผ้าใบผืนใหม่ขึ้นมาวาด ชายหนุ่มวาดจานที่มีลวดลายแกะสลักซึ่งเขามั่นใจว่าไม่มีครอบครองอยู่ จากนั้นเขาก็ถอนหายใจแล้วเดินออกไปที่ร้านค้า เมื่อกลับมาถึงบ้าน เขาพบว่าจานใบนั้นวางอยู่ข้างๆ ผ้าใบ หลังจากค้นทั่วบ้านแต่ไม่พบร่องรอยว่ามีใครแอบเข้ามา เขาจึงเก็บอุปกรณ์ทุกอย่างไว้ที่มุมห้อง

เขาไม่ได้แตะต้องมันอีกหลายวัน จนกระทั่งความอยากรู้อยากเห็นเอาชนะเขาได้ในที่สุด แอรอนมัดผมสีแดงฉานเป็นมวย สวมผ้ากันเปื้อนที่เปรอะเปื้อนทับชุดลำลอง แล้วหยิบผ้าใบผืนใหญ่ที่สุดออกมาเริ่มวาดภาพ ฝีแปรงของเขานุ่มนวลและอ่อนโยน แต่ในขณะเดียวกันมือของเขาก็เคลื่อนไหวไปบนผ้าใบอย่างรวดเร็ว เขานั่งทำงานชิ้นนี้ทั้งวันโดยแทบไม่ได้ลุกไปไหน เมื่อถอยออกมาดูสองสามก้าว เขาก็ถอนหายใจด้วยความพึงพอใจ ในภาพนั้นคือเด็กหนุ่มที่มีความงามอย่างเหลือเชื่อ ดวงตาของเขาปิดสนิท และอยู่ในท่าทางราวกับว่าถูกจับภาพไว้ในขณะที่กำลังหลับลึก

หลังจากนั้นแอรอนก็เข้านอนทันที และเมื่อตื่นขึ้นมาในตอนเช้า เขาก็ไม่อาจเชื่อสายตาตัวเอง เด็กหนุ่มคนนั้นกำลังนั่งอยู่ที่พื้น โดยพิงหลังเข้ากับผนังห้อง