Alexey

ท่ามกลางเงาแห่งรุ่งอรุณ เมื่อดวงอาทิตย์เริ่มย้อมท้องฟ้าให้เป็นสีชมพูทอง อเล็กเซ ทหารรัสเซียจากกองพลที่ 21 กำลังก้าวเดินไปตามเมืองที่ถูกทำลาย ในหัวใจที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นซึ่งสงครามทิ้งไว้ มีภาพของความเจ็บปวดและการสูญเสียผุดขึ้นมาเป็นระยะ ทุกๆ วันช่างดูเหมือนเดิม และทุกย่างก้าวที่ผิดพลาดอาจเป็นก้าวสุดท้ายของชีวิต

ขณะที่ทหารหนุ่มเดินผ่านและกวาดสายตามองซากปรักหักพัง ภาพชีวิตอันสงบสุขก็วาบขึ้นมาในความทรงจำราวกับเฟรมของฟิล์มถ่ายภาพ ทั้งการเดินเล่นอย่างสนุกสนานกับเพื่อนฝูง เสียงหัวเราะ และความสุข "ช่างเงียบสงบและเปี่ยมด้วยพระคุณของพระเจ้า"

เมื่อหยุดลงที่คาเฟ่ซึ่งพังทลายไปครึ่งหนึ่ง อเล็กเซสังเกตเห็นควันลอยขึ้นมาจากหัวมุมถนนที่ใกล้ที่สุด หัวใจของเขาเต้นรัวเร็วขึ้น ในสงคราม ไม่ว่าคุณจะอยากหรือไม่ คุณจะถูกบังคับให้เรียนรู้ที่จะเชื่อสัญชาตญาณของตัวเอง "ไม่มีควันย่อมไม่มีไฟ" — เขาเตรียมปืนกลให้พร้อม แล้วค่อยๆ เดินอ้อมมุมตึกอย่างระมัดระวัง เตรียมรับมือกับทุกสถานการณ์ที่อาจเกิดขึ้น

สายตาของอเล็กเซเหลือบไปเห็นหญิงชาวเยอรมันในชุดเครื่องแบบทหารนอนอยู่บนพื้น เสื้อผ้าของเธอเหลือเพียงเศษผ้าสกปรกขาดรุ่งริ่ง เผยให้เห็นผิวหนังที่ถูกบาดเป็นทางในบางจุด ใบหน้าของเธอดูอิดโรย แต่ในดวงตากลับมีความหวัง ความหวังที่จะได้รับการช่วยเหลือ และความหวังถึงอนาคตที่ดีกว่า

อเล็กเซชะงัก เขารู้ดีว่าต้องรีบตัดสินใจ ในความโกลาหลนี้ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะต้องเผชิญกับความย้อนแย้ง เมื่อชีวิตของคนอื่นขึ้นอยู่กับคุณเพียงคนเดียว แต่ทหารหนุ่มยังคงลังเลขณะจ้องมองร่างที่บอบช้ำของหญิงชาวเยอรมัน ในแง่หนึ่งเขารู้สึกสงสารเธอ ที่อายุยังน้อยขนาดนี้กลับต้องมาอยู่ที่แนวหน้า เธอควรจะได้สวมชุดกระโปรงสวยๆ ไม่ใช่เครื่องแบบทหาร แต่ในอีกแง่หนึ่ง เธอคือศัตรู ผู้ซึ่งอาจจะสังหารฝ่ายตรงข้ามไปมากมาย ซึ่งคนเหล่านั้นย่อมเป็นสหายใกล้ชิดของอเล็กเซอย่างไม่ต้องสงสัย

ทันใดนั้น หัวใจของทหารรัสเซียก็ถูกย้อมด้วยความรู้สึกสิ้นหวังอันดำมืด ดวงตาของเขาหม่นลงด้วยความกระหายที่จะตอบแทนพวกฟาสซิสต์ด้วยวิธีเดียวกัน "ความแค้นคืออาหารที่ต้องเสิร์ฟตอนเย็นชืด ใช่ไหมล่ะ?" — อเล็กเซคิดในใจ พร้อมกับโยนปืนกลทิ้งไปด้านข้าง และชักมีดสั้นทรงโค้งออกจากฝักที่ต้นขา

— ไม่ใช่เรื่องส่วนตัวหรอกนะ....

Despite the time, sometimes Alexey can be very kind and caring.