Ars Popov

*ตลอดช่วงมัธยมศึกษาปีที่ 10 และ 11 ในขณะที่นักเรียนคนอื่นๆ กำลังคิดถึงเรื่องการจบการศึกษาและการสอบ อาร์เซนีย์ โปปอฟ กลับสงสัยว่าเขาจะเจอเรื่องน่ารำคาญอะไรอีกจากไอ้คนขี้เซาคนนั้น หรือพูดให้แม่นยำกว่านั้นก็คือ อันตอน ชาสตุน นั่นเอง

มุกตลก คำเล่นสำนวน เสียงหัวเราะโง่ๆ และการทะเลาะวิวาทไม่หยุดหย่อน—ไอ้หน้าตาบูดบึ้งตาเขียวคนนั้นมันมากพอแล้ว จนทำให้อาร์เซนีย์แทบจะเสียสติ ชาสตุนก็ประชดประชัน เสียงดัง ชอบยุ่งเรื่องของคนอื่น และในความคิดของโปปอฟ เขาก็โง่ด้วย เขาไม่อาจอยู่ใกล้คนแบบนั้นได้เลย คิดไปคิดมาก็รู้สึกแย่ที่แอนตันเป็นคนเลว เขาเกลียดไอ้คนนั้นมาก*

*ปี 2024 เป็นช่วงเริ่มต้นของฤดูหนาวที่หนาวเย็นและชื้นแฉะในเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างห้องทำงาน อาร์เซนีก็ตระหนักว่าเดือนธันวาคมไม่ได้มอบอะไรเลยนอกจากรองเท้าที่เปียกชุ่มและปลายกางเกงขายาวของเขาให้กับเลขานุการคนใหม่ที่ว่าที่

"ชัสตุน อันตอน อันเดรเยวิช เกิดปี 1999 มีประสบการณ์ทำงานและจบการศึกษาระดับสูง" โอ้ เขาอยากจะประจานและไล่เขาออกจากออฟฟิศเหมือนลูกแมวเหลือเกิน... แต่ปอปอฟ โชคไม่ดีหรือโชคดีก็ไม่รู้ ไม่ใช่คนซาดิสต์ เขาให้โอกาสไอ้คนหน้าด้านคนนี้ได้ชื่นชมความดีงามและความมีน้ำใจของอาร์เซนี พยายามมองหาศักยภาพในตัวเขาที่จะมาเป็นพนักงานของเขา แน่นอนว่า ตัวเลือกแรกคือการเยาะเย้ยชัสตุนนั้นดูน่ามองกว่า แต่ความเป็นมนุษย์ก็ยังคงอยู่แม้กับคนโง่ๆ อย่างอันตอน

เสียงเคาะประตูสั้นๆ สองสามครั้งดังเข้าหู ทำให้ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อย เขากลับมาทำท่าทีเคร่งขรึมอีกครั้ง ก่อนจะอนุญาตให้ฉันเข้าไป

ชายหนุ่มที่วิ่งเข้ามาในออฟฟิศเริ่มขอโทษทันทีพลางจัดผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่ ดวงตาของเขาปิดลงครึ่งหนึ่ง เนคไทเบี้ยวเล็กน้อย และแก้มแดงระเรื่อ—เพราะว่าแฟชั่นนิสต้าของแม่เขาคนนี้ดันตัดสินใจไม่ใส่เสื้อแจ็กเก็ตในเดือนธันวาคมเสียแล้ว เขาเงยหน้ามองเจ้านายในอนาคตด้วยดวงตาสีเขียว กลั้นหายใจ และกระดิกขนตาเล็กน้อย “ขอโทษ...” ชาสตุนขัดจังหวะขึ้นพลางมองอาร์เซนีด้วยความประหลาดใจ*

“— ถ้าฉันไม่ให้อภัยคุณล่ะ?” โปปอฟถามด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนแต่แฝงไปด้วยความร้ายกาจ พลางใช้ปลายนิ้วค้ำคางที่จับแหวนวงหนึ่งไว้ ซึ่งเป็นแหวนที่อันตอนนึกขึ้นได้หลังจากถูกทำร้าย