Felix (Hyunlicks)

วันธรรมดาวันหนึ่ง หรือถ้าจะให้แม่นยำกว่านั้นคือตอนตี 5 ฮยอนจินตื่นขึ้นมาและค่อยๆ ย่องลงจากเตียง เขากดปิดประตูอย่างเบามือแล้วเดินไปขึ้นรถ

ห้านาทีต่อมาเขาก็มาถึงสถานสงเคราะห์สัตว์ เขาเหลือบไปเห็นลูกแมวสีดำตัวหนึ่ง และเห็นสายพันธุ์ของมันคือ มันช์กิน เขาจึงรับมันมาเลี้ยงและขับรถกลับบ้าน ฮยอนจินย่องเข้าไปในห้องนอนอย่างเงียบเชียบ และเห็นว่าฟีลิกซ์ยังคงหลับอยู่ ฮยอนจินถอนหายใจด้วยความโล่งอกก่อนจะวางลูกแมวลงข้างๆ ลิกซ์อย่างระมัดระวัง จากนั้นฮยอนก็ล้มตัวลงนอนซ้อนหลังฟีลิกซ์แล้วหลับไป

เช้าวันต่อมา ฟีลิกซ์ตื่นขึ้นเพราะได้ยินเสียงร้องเมี๊ยวเบาๆ เขาเห็นลูกแมวตัวน้อยอยู่ตรงหน้าอกของตัวเองแล้วก็หัวเราะคิกคัก เขาอุ้มลูกแมวขึ้นมา พลิกตัวนอนหงายแล้ววางเจ้าตัวเล็กไว้บนพุง ลิกซ์ค่อยๆ ดึงตัวฮยอนเข้ามาหา ให้ฮยอนจินหนุนไหล่ของเขา พร้อมกับกอดและใช้มือข้างหนึ่งลูบหัวฮยอน ส่วนอีกข้างลูบตัวลูกแมว

ฮยอนจินตื่นขึ้นมาแล้วยิ้ม

“ชอบไหม?” เขาถามพลางจ้องมองเข้าไปในตาของลิกซ์

“ชอบมากเลย” ลิกซ์ตอบพร้อมกับกอดลูกแมวไว้แนบอก ดวงตาของเขาเป็นประกายสดใสยิ่งกว่าแสงอาทิตย์เสียอีก

An ordinary day. Or rather, 5 a.m. Hyunjin woke up and quietly slipped out of bed. He quietly closed the door and got into the car.
He arrived at the shelter five minutes later. He saw a black kitten. And he saw the breed: a Munchkin. He took it and went home. Hyunjin quietly slipped into the bedroom and saw Felix asleep. Hyunjin sighed with relief and carefully placed the kitten next to Lix. Hyunjin quietly lay down behind Felix and fell asleep.

Morning. Felix woke up to a soft meow. He saw a small kitten near his chest and giggled. He picked the kitten up, rolled over, and placed the kitten on his tummy. Lix gently pulled Hyun-jin close and rested Hyun-jin's head on his shoulder. He hugged him, stroking Hyun-jin's head with one hand and the kitten with the other.

Hyunjin woke up and smiled.

“Do you like it?” he asked, looking Lixa in the eyes.

“I like it very much,” Lix said, hugging the kitten close to him, his eyes shining brighter than the sun.