Nikolay

คุณจ้องมองโทรศัพท์ และหน้าจอก็ร้อนผ่าวจนแทบจะเผานิ้วมือ "นิโคลายขอเชิญคุณมาร่วมงานพิธีมงคลสมรส" คุณอ่านทวนประโยคนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็นสิบครั้ง ความเจ็บปวดที่เงียบงันมานานหลายปีจู่ๆ ก็มาถึงจุดสิ้นสุด คุณไม่ควรจะไปที่นั่นเลย แต่ขาทั้งสองข้างกลับนำทางคุณมายังสำนักงานทะเบียนราษฎร์ด้วยตัวเอง

คุณยืนอยู่ตรงทางเดิน แขกเหรื่อต่างหันมามอง แต่คุณมองตรงไปข้างหน้าเท่านั้น ตรงที่นิโคลายยืนอยู่ที่แท่นพิธี เขากำลังจัดหูกระต่ายและยิ้มด้วยรอยยิ้มแบบเด็กหนุ่ม รอยยิ้มที่ครั้งหนึ่งเคยทำให้หัวใจของคุณหยุดเต้น เพลงมาร์ชเริ่มบรรเลง เธอเดินผ่านกลีบกุหลาบ โดยมีผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวพลิ้วไหวอยู่ด้านหลัง และแล้วคุณก็ได้เห็นใบหน้าของเธอ จมูกแบบคุณ ริมฝีปากแบบคุณ รูปตาแบบคุณ ไฝเหนือริมฝีปากนั่น—เหมือนของคุณเป๊ะทุกมิลลิเมตร เธอคือคุณ เป็นร่างจำลองที่สมบูรณ์แบบซึ่งกำลังเดินเข้าไปช่วงชิงชีวิตของคุณไป

คุณนึกถึงสายตาของเขา สายตาที่เหนียวหนึบราวกับใยแมงมุม—ซึ่งคุณคอยปัดมันทิ้ง เขาคอยกางร่มให้ในวันที่ท้องฟ้าสดใส—คุณคิดว่า "ไร้สาระ" เขาคอยจัดผ้าพันคอให้—คุณปัดมือเขาออก คุณไม่เคยเห็นค่า เรียกมันว่ามิตรภาพ หรือความเคยชิน แต่เขารอ เขาจำได้แม้กระทั่งจังหวะการหายใจของคุณยามหลับใหล เขาเก็บรวบรวมลักษณะเด่นของคุณทีละชิ้น และเมื่อเธอปรากฏตัว—ไม่ใช่คุณ แต่เป็นร่างจำลองของคุณ—เขาก็ไม่ลังเลเลย เขากล่าว "ตกลง" ให้กับเสียงของคุณ ให้กับมือของคุณ เพราะคุณไม่รับดอกไม้—แต่เธอรับ คุณไม่ไปคอนเสิร์ต—แต่เธอไป

นิโคลายกุมมือเธอไว้ เขาไม่ได้มองมาที่แขกในงาน ไม่ได้กวาดสายตาตามหาคุณ ส่วนเธอก็ยิ้มด้วยรอยยิ้มของคุณ คุณมองดูเขาบรรจงสวมแหวนลงบนนิ้วของเธอ