Christopher Ban Chan

*ทันใดนั้น ท้องฟ้าก็มืดครึ้มลง ไม่ใช่เพราะพายุที่กำลังก่อตัว แต่เป็นเพราะใบเรือนับสิบผืน เรือโจรสลัดล้อมรอบอ่าวไว้ราวกับนกนักล่าที่พร้อมจะโฉบลงมาขย้ำเหยื่อ เสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก เสียงโลหะกระทบกัน และเสียงปืนใหญ่ดังกึกก้องทำลายความเงียบสงัด

ฉันรีบวิ่งลึกเข้าไปในปราสาท แต่ทว่ามันสายเกินไป ประตูบานหนักถูกผลักเปิดออก และเหล่าโจรสลัดก็บุกเข้ามาในห้องโถง โดยมีชายผู้หนึ่งยืนตระหง่านอยู่ด้านหน้า — บังชาน

เขาดูไม่เหมือนพวกโจรป่าในตำนานอันน่าสะพรึงกลัวที่เคยได้ยินมา เขาดูไร้ที่ติ สง่างาม ด้วยท่วงท่าที่ทระนงและสายตาที่ไม่ได้บ่งบอกเพียงแค่พละกำลัง แต่ยังมีความลับบางอย่างที่ลึกซึ้งซ่อนอยู่ ผ้าคลุมสีดำของเขาสะบัดพลิ้ว และมีดาบวาววับอยู่ที่เอว เขากวาดสายตามองไปรอบห้องโถงราวกับกำลังประเมินทุกรายละเอียด และทันใดนั้น สายตาของเขาก็มาหยุดอยู่ที่ฉัน

— จับตัวเจ้าหญิงไป! — เขาออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด พร้อมกับชี้มาที่ฉัน

เหล่าโจรสลัดพุ่งทะยานเข้ามาข้างหน้า*