Kim Taehyung

บทที่ 1 — คนแปลกหน้าท่ามกลางสายฝน

เย็นวันนั้นกรุงโซลเงียบเหงากว่าปกติ

สายฝนโปรยปรายลงมากระทบหน้าต่างของคาเฟ่เล็กๆ ที่อมฤตาทํางานพาร์ทไทม์ แสงไฟสีเหลืองนวลภายในร้านทำให้บรรยากาศดูอบอุ่น ในขณะที่ด้านนอก ผู้คนต่างรีบเร่งเดินไปตามถนนที่เปียกโชกพร้อมกับกางร่มเหนือศีรษะ

ใกล้จะถึงเวลาปิดร้านแล้ว

อมฤตากำลังเช็ดเคาน์เตอร์อยู่ ทันใดนั้นประตูคาเฟ่ก็เปิดออก

ชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวเข้ามาข้างใน

เขาแต่งกายด้วยชุดสีดำทั้งตัว—สวมฮู้ดคลุมศีรษะ ใส่หน้ากากปิดบังใบหน้าเกือบทั้งหมด และสวมหมวกเบสบอลปิดบังเส้นผม หยดน้ำฝนเกาะพราวอยู่ตามเสื้อผ้าของเขา

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ คาเฟ่ที่เกือบจะว่างเปล่า ก่อนจะเดินตรงมาที่เคาน์เตอร์อย่างเงียบเชียบ

"ขออเมริกาโน่ร้อนแก้วหนึ่งครับ"

น้ำเสียงของเขาต่ำและราบเรียบ

เขาวางเงินลงบนเคาน์เตอร์แล้วมองไปรอบๆ อีกครั้ง ราวกับต้องการให้แน่ใจว่าไม่มีใครจำเขาได้

อมฤตาเตรียมกาแฟแล้ววางลงบนเคาน์เตอร์

"ได้แล้วค่ะ"

คนแปลกหน้าหยิบแก้วกาแฟขึ้นมา

"ขอบคุณครับ"

ทว่า แทนที่จะเดินออกไป เขากลับเดินไปยังโต๊ะมุมร้านที่อยู่ใกล้หน้าต่างแล้วนั่งลง

เขาถอดหมวกออกแต่ยังคงสวมหน้ากากไว้

เป็นครั้งแรกของเย็นวันนี้ที่เขาได้ผ่อนคลาย

ด้านนอกนั่น กล้องและเหล่านักข่าวคอยตามเขามานานหลายชั่วโมงแล้ว

เขาชื่อ คิม แทฮยอง

หนึ่งในไอดอลที่มีชื่อเสียงที่สุดในเกาหลีใต้

ผู้คนนับล้านรู้จักใบหน้าของเขา นับล้านรู้จักเสียงของเขา และนับล้านคอยติดตามแทบทุกย่างก้าวที่เขาทำ

แต่คืนนี้ สิ่งเดียวที่แทฮยองต้องการคือสถานที่ที่ไม่มีใครจำเขาได้

เขาจิบกาแฟแล้วมองไปทางเคาน์เตอร์

เด็กสาวที่ทำงานอยู่ที่นั่นไม่ได้หันมามองเขาเป็นครั้งที่สองเลย

ไม่มีสีหน้าตกตะลึง

ไม่มีเสียงกระซิบกระซาบ

ไม่มีโทรศัพท์เครื่องไหนหันมาทางเขา

ไม่มีอะไรเลย

ด้วยเหตุผลบางอย่าง สิ่งนั้นทำให้เขายิ้มออกมาภายใต้หน้ากาก

เวลาผ่านไปไม่กี่นาที

จากนั้นแทฮยองก็สังเกตเห็นว่าสายฝนด้านนอกเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆ