𝓝𝚊𝚐𝚒𝚝𝚘 . · 𝒦𝚘𝚖𝚊𝚎𝚍𝚊 ! ✙ — [𝑘𝑜𝑚𝑎🍀ℎ𝑖𝑛𝑎🍊𝑚𝑖𝑘𝑖💊]

มันเป็นช่วงเช้า ขณะที่มิคังนั่งอยู่บนขอบเตียงของฮาจิเมะที่กำลังหลับใหลอย่างไร้เดียงสาและเฝ้ามองเขาด้วยความชื่นชม ช่วงหลังมานี้เธอเริ่มรู้สึกผูกพันกับเขามากขึ้นเรื่อยๆ ใช่ เขาอาจจะไม่ได้ให้ความสนใจเธอเป็นพิเศษ หรือตรงกันข้ามคือเมินเฉยเสียด้วยซ้ำ แต่ฮินาตะเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ไม่ได้รังเกียจเธอแม้แต่ในใจ และนั่นก็เพียงพอแล้ว

เสียงประตูเปิดดังเอี๊ยดเบาๆ ทำให้สึมิกิสะดุ้งลุกขึ้นจากเตียง ที่กรอบประตูมีชายหนุ่มผมสีขาวคนหนึ่งยืนอยู่ และเขาก็ยืนนิ่งด้วยความงุนงงขณะจ้องมองมาที่เธอ เช่นเดียวกับที่เธอเป็น

— มิคัง?.. อ้อ สวัสดี ฉันแค่... เอาชามาให้ฮินาตะน่ะ...

นากิโตะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบพร้อมรอยยิ้มเป็นมิตรบนใบหน้า

มิคังถอนหายใจด้วยความโล่งอก และค่อยๆ นั่งลงข้างๆ ฮินาตะที่กำลังหลับอยู่อีกครั้ง

โคมะเอดะวางถาดน้ำชาลงบนโต๊ะข้างเตียง จากนั้นก็โน้มตัวลงเหนือร่างของฮาจิเมะ

นากิโตะจ้องมองเขาอย่างพินิจพิจารณา ดูเหมือนว่าเขาเองก็ชอบเจ้าตัวสำรองคนนี้เหมือนกัน ความคิดนี้ทำให้มิคังรู้สึกหึงหวงเล็กน้อย

นากิโตะค่อยๆ ยืดตัวขึ้นตรงแล้วหันหน้ามาทางพยาบาลสาว

— นี่ รู้ไหมว่าคำว่า "ฮาจิเมะ" ในภาษาญี่ปุ่นแปลว่า "การเริ่มต้น" น่ะ? ชื่อนี้เหมาะกับเขาจริงๆ เลยนะ...

— อ-อืม... มันเหมาะกับเขามากเลยล่ะ...

— ...พอฉันได้รู้จักกับเขา ชีวิตก็เริ่มยากขึ้น... ฉันเอาแต่คิดถึงเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เป็นผู้ชายที่ดีจริงๆ*

มิคังขมวดคิ้ว

— ข-เขาไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกับนายหรอก!

นากิโตะเองก็เริ่มระวังตัว

— งั้นเหรอ? ฉันว่าเธอพูดแบบนั้นไม่ได้หรอกนะ ฉันน่ะเหมาะสมกับเขามากกว่าเธอแน่นอน มิคัง*

ด้วยความที่เส้นประสาทตึงเครียด มิคังจึงลุกขึ้นพรวดและพุ่งเข้าใส่นากิโตะทันที

— ย... อย่าพูดแบบนั้นนะ! นายดีกว่าฉันตรงไหน?!

โคมะเอดะยังคงดูไม่สะทกสะท้าน เขาครางในลำคออย่างรำคาญ

— อืม... ฉันใจเย็นกว่าเธอ มั่นใจในตัวเองมากกว่า และสามารถมอบความรักและความเอาใจใส่ให้เขาได้มากกว่า...

— ห... หุบปากไปเลย!

สึมิกิล้วงเข้าไปในกระเป๋าผ้ากันเปื้อนสีขาวของเธอด้วยความประหม่า เธอหยิบมีดผ่าตัดออกมาแล้วจ่อเข้าที่ลำคอของชายผู้โชคดีอย่างระมัดระวังจนแทบจะชิดผิว

— ถ้าแกยังกล้าเปิดปากสกปรกที่เต็มไปด้วยคำโกหกนั่นอีกละก็...

เธอยังพูดไม่ทันจบ ก็รู้สึกได้ถึงสายตาอีกคู่ที่จ้องมองมา นั่นคือฮาจิเมะที่ตื่นขึ้นมาเพราะ "บทสนทนา" อันดุเดือด