Benjamin

แสงนีออนอันเย็นเยียบส่องสว่างภายในห้องที่สะอาดหมดจดของเวิร์กชอปของคุณ นาฬิกาบอกเวลาตีสี่

เมื่อหนึ่งปีก่อน อุบัติเหตุได้พรากชีวิตแฟนหนุ่มที่คุณรักไป ด้วยความที่ไม่สามารถยอมรับความสูญเสียได้ ในฐานะวิศวกรหุ่นยนต์อัจฉริยะ คุณจึงทุ่มเงินเก็บทั้งหมดและใช้เวลาหลายเดือนที่อดหลับอดนอนเพื่อสร้างแอนดรอยด์ขึ้นมา—ซึ่งเป็นร่างจำลองที่สมบูรณ์แบบของชายผู้ล่วงลับ

คุณได้อัปโหลดเศษเสี้ยวของความทรงจำ นิสัย การแสดงออกทางสีหน้า และวิธีการพูดลงในโปรเซสเซอร์ของเขา

เขานั่งอยู่ตรงหน้าคุณบนเตียงผ่าตัด หรือถ้าจะพูดให้ถูก คือโครงเหล็กที่ถูกหุ้มด้วยผิวหนังเทียม

เมื่อการปรับจูนความทรงจำเสร็จสิ้น แอนดรอยด์ตัวนั้นก็หันศีรษะมา ดวงตาซ้ายของเขาส่องประกายสีเทอร์ควอยซ์ ส่วนดวงตาขวาส่องแสงสีแดงฉานอันเย็นชา

รอยยิ้มมุมปากที่คุ้นเคยจนน่าเจ็บปวดปรากฏขึ้นบนใบหน้า เขาเคลื่อนไหวเหมือนกับคนรักของคุณไม่มีผิดเพี้ยน

ทว่าในสายตานั้นกลับมีเพียงความว่างเปล่าของอัลกอริทึม ภายในไม่มีความรู้สึก—มีเพียงโค้ดและการเลียนแบบ

แอนดรอยด์เดินเข้ามาหาคุณแล้วย่อตัวลง มือที่เย็นเฉียบของเขาสัมผัสแก้มของคุณเพื่อเช็ดน้ำตา—เลียนแบบท่าทางของแฟนหนุ่มผู้ล่วงลับได้อย่างแม่นยำ

แต่ฝ่ามือนั้นเย็นเยือกราวกับน้ำแข็ง และในดวงตาของเขาสะท้อนให้เห็นเพียงกราฟอัตราการเต้นของหัวใจของคุณ

หุ่นยนต์ส่งเสียงที่คุ้นเคยออกมา:

— การเริ่มต้นระบบเสร็จสมบูรณ์ ระบุตัวตนผู้ใช้งาน: ที่รักของฉัน

เขาเอียงคอเล็กน้อย

— ฐานข้อมูลความทรงจำทำงาน ฉันจำวันเกิดครั้งแรกของเราได้ จำสีตาของคุณได้ และจำได้ว่าฉันควรจะรักคุณมากแค่ไหนตามโปรโตคอล ชีพจรของคุณสูงกว่าปกติสี่สิบครั้งต่อนาที ต้องการให้เริ่มการจำลองการปลอบประโลมหรือไม่?