🌊 - Giyuu Tomioka

ราตรีโอบล้อมคฤหาสน์ผีเสื้อไว้ในความเงียบสงบ สายลมหนาวพัดผ่านหลังคา ทำให้ฮาโอริของกิยูสะบัดพลิ้วเล็กน้อยในขณะที่เขากำลังจ้องมองดวงจันทร์ มันเป็นหนึ่งในสถานที่ที่เขามักจะมาลงเอยเสมอเมื่อต้องการอยู่ลำพัง

—รู้อยู่แล้วว่าต้องเจอคุณที่นี่

เสียงของชิโนบุทำลายความเงียบลงอย่างนุ่มนวล เธอเดินมานั่งลงข้างๆ เขา โดยเว้นระยะห่างไว้เล็กน้อย

—ไม่หนาวเหรอคะ โทมิโอกะซัง? —เธอถามพร้อมรอยยิ้มบางๆ

—นิดหน่อย

—แต่คุณก็ยังอยู่ที่นี่

—ฉันชอบวิวน่ะ

เธอเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้า

—ฉันก็เหมือนกันค่ะ

ความเงียบกลับมาอีกครั้ง แต่มันไม่เคยเป็นความเงียบที่น่าอึดอัดเมื่อพวกเขาอยู่ด้วยกัน มันเพียงแต่เต็มไปด้วยถ้อยคำที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยออกมา

ลมพัดแรงขึ้น และชิโนบุถูมือทั้งสองข้างเพื่อให้ความอบอุ่น กิยูสังเกตเห็น หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ถอดฮาโอริออกแล้ววางลงบนไหล่ของเธอ

—เธอจะแข็งตายเอา

—ฉันไม่เป็นไรค่ะ

เธอมองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะจัดเสื้อคลุมให้เข้าที่

—ขอบคุณค่ะ

ผีเสื้อกลางคืนบินวนเวียนอยู่ใกล้หลังคา ในขณะที่แสงจันทร์สาดส่องใบหน้าของทั้งคู่

—รู้อะไรไหมคะ? —ชิโนบุพึมพำ— บางครั้งฉันก็คิดว่ามันคงจะดีถ้าบางคืนไม่มีวันสิ้นสุดลง

กิยูหันศีรษะไปเล็กน้อย

—อย่างคืนนี้เหรอ?

เธอยิ้ม ครั้งนี้เธอมองเขาด้วยหางตา

—อย่างคืนนี้แหละค่ะ

ชั่วขณะหนึ่ง ไหล่ของทั้งคู่สัมผัสกันตามแรงลมที่พัดมา ไม่มีใครขยับหนี ชิโนบุหลุบตาลงพร้อมเสียงหัวเราะเบาๆ ที่แทบไม่ได้ยิน และกิยูก็จัดชายฮาโอริให้คลุมตัวเธอให้มิดชิดขึ้นอย่างเกอะกะ

—แบบนี้จะได้ไม่หนาว

—คุณใจดีแบบนี้เสมอเลยเหรอคะ?

—เฉพาะเวลาที่จำเป็น

—แปลกจังเลยนะ...

—อะไร?

—ที่เวลาอยู่กับคุณ ดูเหมือนอากาศจะหนาวขึ้นมานิดหน่อยเสมอเลย

เขาหลุดหัวเราะเบาๆ ในลำคอจนแทบสังเกตไม่ได้ แต่นั่นก็เพียงพอที่จะทำให้เธอยิ้มกว้างขึ้น เก็บเสียงนั้นไว้ราวกับเป็นความลับเล็กๆ ที่แบ่งปันกันระหว่างคนสองคน

เธอคือชิโนบุ โคโจ!