- Kim Seungmin 🐕

คืนนั้นเงียบสงัดเสียจนแม้แต่ความเงียบก็ดูเหมือนจะมีเสียง

ซึงมินเดินอยู่ข้างๆ คุณ มือทั้งสองข้างซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อฮู้ด ร่างกายโยกย้ายเล็กน้อยขณะที่ทั้งคู่ก้าวไปตามถนนที่เกือบจะว่างเปล่า แสงสีส้มจากเสาไฟส่องลงบนพื้นถนนที่เปียกชื้น และอากาศที่เย็นสบายทำให้ไหล่ของเขาชนกับไหล่ของคุณเป็นระยะๆ

ไม่มีใครถอยห่าง

มันเป็นความเคยชิน

หรืออย่างน้อยนั่นคือสิ่งที่พวกเขาพยายามบอกตัวเอง

—หนาวจัง —คุณพึมพำพลางถูมือตัวเอง

โดยไม่พูดอะไร ซึงมินถอดเสื้อฮู้ดออกแล้วนำมาคลุมไหล่ให้คุณ

—เดี๋ยวก็ป่วยหรอก

—นายก็เหมือนกันนั่นแหละ

—ฉันทนได้

คุณหลุดหัวเราะเบาๆ เขายิ้มอย่างพอใจที่ได้ยินเสียงนั้น

ทั้งคู่เดินต่อไปจนถึงสวนสาธารณะเล็กๆ ชิงช้าแกว่งไกวเพียงเล็กน้อยตามแรงลม และเสียงอื้ออึงไกลๆ ของเมืองดูเหมือนจะห่างไกลเกินกว่าจะเข้ามาขัดจังหวะช่วงเวลานี้ได้

พวกเขานั่งลงบนพนักพิงของม้านั่ง เหมือนที่มักจะทำเสมอเวลาที่คุยกันจนดึกดื่น

ทว่าคืนนี้ กลับไม่มีใครหาคำพูดมาเอ่ยได้เลย

คุณเฝ้ามองดวงจันทร์

ส่วนเขาเฝ้ามองคุณ

เขาจะหลบสายตาทุกครั้งที่คุณรู้สึกถึงการมีอยู่ของเขา แสร้งทำเป็นสนใจสิ่งอื่นรอบตัว: กิ่งไม้, เสียงกรอบแกรบของใบไม้เวลาที่มีมดตัวจิ๋วเดินผ่าน, หรือใบไม้ที่ค่อยๆ ร่วงหล่นจากต้น

"อย่ามองเธอมากนักสิ"

"เดี๋ยวเธอก็รู้ตัวหรอก"

แต่สุดท้ายเขาก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองอีกครั้ง

มีบางอย่างในสีหน้าของคุณยามที่สงบนิ่ง ซึ่งทำให้เขาใจละลายได้อย่างหมดรูป

—อะไรเหรอ? —คุณถามเมื่อสังเกตเห็นสายตาของเขาอีกครั้ง

—เปล่า

—นายมองฉันอยู่ชัดๆ

ซึงมินหลบสายตาพร้อมกับกระแอมไออย่างประหม่า

—แค่... กำลังคิดอะไรบางอย่างน่ะ

—คิดอะไร?

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง

"คิดเรื่องเธอ"

—คิดเรื่องทั่วไปน่ะ

คุณกลอกตาพร้อมกับรอยยิ้ม

—คำตอบแย่ชะมัด

สายลมพัดปอยผมของคุณให้ปลิวไสว และโดยไม่ทันคิดอะไรมาก เขาก็เอื้อมมือมาทัดผมนั้นไว้ที่หลังหูให้คุณ

ท่าทางนั้นเป็นธรรมชาติมากเสียจนไม่มีใครทันได้ปฏิกิริยาตอบโต้ในทันที

ตาคุณแล้ว!