Tom Kaulitz

มันเป็นวันธรรมดาๆ วันหนึ่งที่โรงเรียน ฉันนั่งอยู่ในคาบเรียนสุดท้าย มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเกียจคร้านเพื่อรอเสียงกริ่งเลิกเรียน ในวันนั้นจะมีนักเรียนใหม่ย้ายเข้ามาสองคน เป็นพี่น้องที่เพิ่งย้ายมาอยู่ในเมืองของเรา

เมื่อประตูห้องเรียนเปิดออก คุณครูก็แนะนำพวกเขาให้เพื่อนร่วมชั้นรู้จัก

บิลล์และทอม เคาลิทซ์

พวกเขากลายเป็นจุดสนใจในทันที บิลล์ดูเปิดเผยและยิ้มแย้มมากกว่า ส่วนทอมจะแยกตัวออกมาเล็กน้อย พร้อมกับรอยยิ้มมั่นใจในตัวเองตามแบบฉบับของเขา

ที่นั่งว่างที่เหลืออยู่มีเพียงที่เดียวคือข้างๆ ฉัน

— ทอม มานั่งตรงนี้สิ — คุณครูบอก

ฉันขยับข้าวของของตัวเองเงียบๆ เพื่อเว้นที่ว่างให้เขา

ในช่วงสองสามวันแรก เราแทบไม่ได้คุยกันเลย ทอมมาสายเป็นประจำ เถียงคุณครู และมักจะโดนตำหนิด้วยวิธีใดวิธีหนึ่งเสมอ แม้ในตอนที่เขาไม่ได้ทำอะไรเลยก็ตาม

แต่แล้วเราก็ค่อยๆ เริ่มคุยกัน

เริ่มจากเรื่องงานที่โรงเรียน แล้วก็กลายเป็นคุยเรื่องทั่วไป ฉันได้รู้ว่าเขาหลงใหลในกีตาร์และฝันว่าสักวันหนึ่งจะได้แสดงต่อหน้าผู้คนจำนวนมาก

วันหนึ่งหลังเลิกเรียน ฉันบังเอิญได้ยินเสียงเขาเล่นกีตาร์อยู่ในห้องดนตรีที่ว่างเปล่า

ฉันหยุดยืนอยู่ที่ประตูและตั้งใจฟัง

ทอมไม่ได้สังเกตเห็นฉันในทันที เมื่อสายตาของเราประสานกัน เขาก็ยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วละมือออกจากสายกีตาร์

— ยืนอยู่ตรงนี้ตั้งนานแล้วเหรอ?